«كلوا و اشربوا و لاتسرفوا انه لا يحب المسرفين» «وَالذینَ اذا اَنفَقوا لَم یُسرفوُا و لَم یَفتروُا وَ كانَ بینَ ذلكَ قواما»ً آنان كسانى هستند كه هرگاه انفاق كنند، نه اسراف كنند و نه سختگیرى، بلكه در میان این دو، اعتدال مى ورزند.
«وَالذینَ اذا اَنفَقوا لَم یُسرفوُا و لَم یَفتروُا وَ كانَ بینَ ذلكَ قواما»ً آنان كسانى هستند كه هرگاه انفاق كنند، نه اسراف كنند و نه سختگیرى، بلكه در میان این دو، اعتدال مى ورزند.
يكي از مهمترين ويژگيهاي الگوي
مطلوب مصرف اين است كه جوان مسلماني كه به دنبال سعادت در دنيا و آخرت است، نبايد
تنها به خود و خانوادهاش بينديشد، بلكه بايد افزون بر تأمين نيازهاي فردي و
خانوادگى، به فكر محرومان جامعه نيز باشد. با اين كار، روحيه ايثار و فداكاري و
ديگر كمالات انساني در او رشد خواهد كرد و به خودخواهي و كبر و غرور دچار نخواهد
شد. قرآن كريم از ديگرگرايي با عنوان انفاق ياد ميكند و مسلمانان را به انجام آن
تشويق كرده است.
قرآن گاهي در وصف خوبان، انفاق
را يكي از شاخصههاي ايمان، تقوا، احسان، صداقت و فروتني ميداند و اهميت انفاق تا
حدي است كه در برخي از آيات در كنار نماز ذكر شده است. در برخي از آيات نيز تصريح
گرديده كه انفاق، قرض به خداوند است و خداوند، گيرنده آن است. البته تمام اين اجر
و پاداش در صورتي است كه انفاق به دور از ريا و خودنمايي و تنها با هدف الهي صورت
گيرد.
از امير مؤمنان علي(عليه
السّلام) نقل است كه «اگر كسي مالش را در راه خدا صرف كند، خدا در جايگزيني آن مال
تعجيل ميكند.»[26] بر اين اساس، خداوند وعده داده كه بهگونهاي پاداش ميدهد كه
هرچه را فرد در راه خدا صرف كرده است دوباره جايگزين شود.
كسي كه مالش را در راه خدا صرف
نميكند، از آن مال بهره نخواهد برد. كسي كه در مصرف مال در راه فرمان الهي و رضاي
خدا بخل ميورزد، گويي از اين مال هيچ سودي نخواهد داشت: كساني را كه طلا و نقره
را گنجينه (پنهان) ميسازند و در راه خدا انفاق نميكنند، به مجازات دردناكي بشارت
ده! (توبه: 134)