قناعت سبب عزت مي شود ، چرا كه :

الطَّامِعُ فِي وِثَاقِ الذُّلِّ

حريص درگير ذلّت و خوارى است .

  در مقابل قناعت ، صفت مذموم حرص و طمع قرار دارد

 نتایجی که امام برای حرص و طمع بر می شمرند ،

 ضد آن ها از ثمرات قناعت به شمار می آید:

إِنَّ الطَّمَعَ مُورِدٌ غَيْرُ مُصْدِرٍوَ ضَامِنٌ غَيْرُ وَفِيٍّ

 وَ رُبَّمَا شَرِقَ شَارِبُ الْمَاءِ قَبْلَ رِيِّهِ

طمع، انسان را تا لب آب مى‏آورد بدون اين كه برگرداند

 و ضمانت مى‏كند بدون اين كه وفا كند،

 بسا نوشنده ی آب كه پيش از سيراب شدن، گلوگير شود.

نهج البلاغه , حکمت275

آسایش از ديگر پيامد هاي قناعت است

 كه در كلام علوي به آن اشاره شده است :

  وَ مَنِ اقْتَصَرَ عَلَى بُلْغَةِ الْكَفَافِ فَقَدِ انْتَظَمَ الرَّاحَةَ

و هر كس بر آن چه به او روزى شده، بسنده كند،

 به آسايش رسيده و در ميان آرامش فرود آمده است‏.