الهی

ا لهي به مستان ميخانه ات       به عقل افرينان ديوانه ات

به دردي كش لجه ي كبريا      كه امد به شانش فرود انما

به دري كه عرش است اورا صدف    به ساقي كوثر به شاه نجف

به نور دل صبح خيزان عشق       زشادي به اندوه گريزان عشق

به رندان سرمست اگاه دل           كه هرگز نرفتند جز راه دل

كه خاكم گل از اب و انگور كن      سراپاي من اتش طور كن

خدا را به جان خراباتيان كزين      تهمت هستي ام وا رهان

به ميخانه ي وحد تم راه ده           دل زنده و جان اگاه ده