بازار ایران در حالی در قبضه محصولات و کالاهای داخلی قرار دارد که متاسفانه فرهنگ غلط استفاده از کالای خارجی و ارجحیت آن نسبت به مشابه داخلی، همچنان بین قریب به اتفاق مردم کشورمان رایج است و کمتر متوجه تبعات منفی و پیامدهای ناگوار عدم توجه به مصرف کالای تولید داخل هستیم. از انواع لوازم خانگی گرفته تا انواع اقلام بهداشتی و آرایشی و خوراکی و...، در هنگام انتخاب مردم، نوع خارجی آن در اولویت است و اگر نتوانستیم از پس قیمت آن بر آییم، آن گاه به سراغ مشابه داخلی آن می رویم. در صورتی که خوب می دانیم که محصولات داخلی به جهت کیفی، دست کمی از انواع خارجی آن ندارند، مگر در برخی اقلام لوکس و غیر ضروری زندگی، که نبود آنها نیز لطمه به گذران زندگی وارد نخواهد کرد.

نهادینه شدن یک فرهنگ غلط...
از اول که چشم باز کرده ایم، گفته اند که کالای خارجی بهتر از نوع ایرانی آن است و از همین رو، تا چشم کار می کند انواع لوازم لوکس و ضروری خارجی در گوشه گوشه خانه هایمان جا خوش کرده، در حالی که محصولات ایرانی منتظر نگاه و عنایت هموطنان هستند تا بلکه خریداری شوند و منفعتی به جیب یک ایرانی برود.
وقتی سراغ تک تک مشتریان پاساژهای لوازم خانگی می روی و در مواجهه با آنان متوجه میل به خرید کالای خارجی از سوی هموطنان می شوی، احساس بدی به تو دست می دهد! فکر می کنی که "مگر عیب و ایراد کالای ایرانی چیست که همگان مشابه خارجی آن را می پسندند و بی اعتنا از کنار محصولات داخلی گذر می کنند!"
محمود احمدی نژاد، رئیس جمهوری با اشاره به اینکه فعالیت ‌های اقتصادی به منزله یک مجموعه به هم پیوسته است‏، تاکید می کند که "توسعه  اقتصادی کشور نیاز به تلاش همه جانبه دارد".
به گفته وی، پایه توسعه بازار ایران در عرصه جهانی کسب اعتبار است و امروز صیانت از اعتبار تولید داخلی در عرصه بین المللی یک وظیفه ملی و اسلامی قلمداد می شود.

مردم حق استفاده از کالای با کیفیت را دارند ولی ترجیحا باید کالای ساخت داخل را مصرف کنند و این امر نیازمند تحکم نگاه علمی است، به نحوی که دست ‌‏اندرکاران عرصه تولید، دولت و دانشگاه‌‏ ها حلقه ارتباطی صمیمی و تعامل پایداری را با یکدیگر داشته باشند. باید از تمامی مزیت‌‏های نسبی کشور عالمانه استفاده شود، به خصوص اینکه کشورمان از موقعیت جغرافیایی مطلوبی برخوردار بوده و در جایی قرار دارد که در بخش صادرات مجدد می‌‏ تواند ارزش افزوده ایجاد کند.
بنابراین همه باید تلاش کنند تا کالای ایرانی با خدمات ایرانی در دنیا معتبر باشد و نام ایران سال‌‏ها در میان کشورهای هدف ماندگار باشد. زیرا، صیانت از اعتبار تولید داخلی در عرصه جهانی، وظیفه ملی و اسلامی است و منافع زودگذر نباید منفعت ملی را به خطر بیندازد.

  برخورداري از ظرفيت هاي متنوع و گسترده، روابط ايران و چين را در سال هاي اخير از پويايي ويژه اي برخوردار ساخته است، به گونه اي كه در حوزه هاي مختلف، اين روابط پيوسته رو به گسترش و تعميق بوده است. يكي از مهمترين حوزه هاي ظرفيت ساز در روابط ايران و چين، حوزه انرژي است، حوزه اي كه بي شك مهمترين نقش را در پويايي اين روابط ايفا كرده است. ظرفيت هاي بالقوه همكاري دو جانبه روابط ايران و چين در عرصه انرژي گسترده است و در صورت تحقق مي تواند پي آمدهاي مثبت سياسي و امنيتي داشته باشد كه در اين مقاله به برخي از آنها خواهيم پرداخت.

اهميت انرژي در معادلات جديد بين الملل

تحولات جهاني در دهه اخير موجب توجه بيشتر به توسعه شده است. ظهور قدرت هاي جديد اقتصادي، اهميت رفاه عمومي و رقابت قدرت ها و كشورها در عرصه اقتصاد، مصرف انرژي در جهان را افزايش داده است. عدم تناسب روزافزون ميان توليد و مصرف انرژي در سطح جهاني، امنيت انرژي را كه سال ها در حاشيه مباحث امنيت بين المللي قرار داشت، به متن اين مباحث وارد كرده است. نماد اين موضوع، رايزني ها و مذاكرات ماه هاي اخير در سطوح مختلف و توجه بيشتر كشورهاي صنعتي به اطمينان از تأمين انرژي و تضمين امنيت آن است. نمونه آن، اجلاس اخير وزراي دارايي هشت كشور صنعتي موسوم به گروه 8 (G-8) در مسكو بود كه دستور كار اصلي آن را امنيت انرژي تشكيل مي داد.

امروزه کشور چين به کانون حضور و توليد ابر شرکت‌هاي بزرگ چندمليتي در جهت توليد انواع لباس، اسباب‌بازي و لوازم الکترونيکي تبديل شده است. اين ابر شرکت‌ها به دليل بهره‌گيري اين کشور از نظامي ديکتاتورماب که ارتش حضوري پررنگ در آن دارد، قوانين زيست‌محيطي در آن معناي چنداني ندارد و حقوق کارگران در کارگاه‌هاي نامناسب به راحتي پايمال مي‌گردد، سرمايه‌گذاري‌هاي کلاني را به انجام رسانده‌اند. اين شرايط که به مرگ و قطع عضو صدها هزار نفر از کارگران چيني در هر سال منجر مي‌گردد، موجب شده که تلاش‌هايي درجهت تأمين حقوق کارگران و اعطاي اجازه فعاليت به اتحاديه‌هاي کارگري صورت گيرد. اما اين اقدامات با مخالفت‌هاي گسترده دولت‌هاي غربي روبه‌رو شده است. نويسنده معتقد است که برخلاف ادعاي غربي‌ها در مورد اعطاي آزادي به مردم چين، آنان تنها به دنبال محدود کردن آزادي‌هاي مدني و دموکراتيک اين مردم هستند تا بيش از پيش از اين بازار سود ببرند. لذا نبايد تا پيش از پا افتادن ساير کارگران چيني، همچنان به مصرف اين کالاهاي ساخت چين ادامه دهيم!