يكي
از نكات مهم در الگوي مصرف در مشاركتهاي اجتماعي، اين است كه بايد به
گونهاي عمل شود كه داراي بيشترين بازدهي اجتماعي باشد. از اين رو، هزينه
كردن در مواردي كه زيانش براي انسان، بيش از سودش براي ديگران است،
نكوهيده شمرده شده است. چنان كه در روايتي از امام كاظم(ع) آمده است:
«لاتبذل لاخوانك من نفسك ما ضره عليك اكثر من منفعته لهم: براي
برادران[ايماني]خود، چندان از خودت مايه مگذار كه زيان آن براي تو بيشتر
از سودش براي آنهاست.» يعني وقتي كسي بدهكاري زيادي دارد، شما نبايد همة
ثروتتان را براي پرداخت بدهي چنين شخصي بدهيد؛ چون در اين صورت، بدون آنكه
بدهي او پرداخته شده باشد، همة ثروت خود را از دست دادهايد.

