بعد از عمليات بيت‏المقدس [1]  در تبريز به عضويت رسمي سپاه در آمدم. دو ماه از عضويتم در سپاه مي‏گذشت که تقاضاي اعزام به جبهه کردم. تقاضا براي اعزام زياد بود، بيشتر بچه‏ها مي‏خواستند بروند جبهه. به خاطر کنترل نيروهاي اعزامي و خالي نشدن واحدهاي سپاه، براي هر واحد سهميه معين کرده بودند که در بين داوطلبين قرعه‏کشي مي‏شد و آنهايي که در قرعه برنده مي‏شدند، مي‏رفتند جبهه. در قرعه‏کشي نام من در نيامد و بايد مي‏ماندم اما بايد مي‏رفتم، به هر شکلي که بود. افتادم دنبال آنهايي که بايد اعزام بشوند. تا رضايت يکي را جلب کنم و به جايش بروم، اما موفق نشدم. هيچکس قبول نکرد. از هيچ کس گلايه نداشتم فقط از شانس خودم گله‏مند بودم. ناصر داداشي يکي از برادران سپاه جزو اعزامي‏ها بود و از طرفي هم متأهل بود. به او متوسل شدم و صغري و کبري چيدم؛ تو متاهلي و صدها مشکل داري و... تا اينکه بزرگواري کرد و نوبتش را داد به من. حضورم در جبهه مقارن شد با عمليات و الفجر 2 و 4. در عمليات و الفجر 4 فرمانده دسته بودم که پس از تصرف تپه کله قندي کوچک مجروح شدم. 

از بيمارستان تازه مرخص شده بودم و با عصا راه مي‏رفتم. در واحد عمليات سپاه تبريز هنگام ظهر وضو گرفتم و رفتم نمازخانه، وقتي وارد نمازخانه شدم، چهره صميمي آقا مهدي باکري در قاب چشمانم جا گرفت. عده‏اي از پاسداران دورش حلقه زده بودند و آقا مهدي برايشان صحبت مي‏کرد. من او را مي‏شناختم که فرمانده لشکر است. ولي او مرا به نام نمي‏شناخت. وقتي مرا ديد از جايش بلند شد و آمد نزديکتر،ابراز محبت کرد، از تواضع آقا مهدي خجالت زده شدم و خواستم برگردم. ولي ديدم بد مي‏شود. عرق شرم پيشاني‏ام را پوشانده بود. مرا گرم در آغوش کشيد و جوياي احوالم شد. 

- اسمت چيست؟ 

- حبيب آقاجاني 

- کجا مجروح شدي؟ 

- تصرف کله قندي کوچک ترکش خوردم... 

پس از صحبت با من برگشت در جمع برادران پاسدار. جوري با من برخورد کرد که انگار سالهاست همديگر را مي‏شناسيم و...

به نقل از : حبيب آقاجاني‏

پي نوشتها:

1- عمليات آزادسازي خرمشهر

منبع: کتاب آشنايي ها ( مجموعه خاطرات شهيد باکري )