زمستان سال 63 بود. برف همه جا را پوشانده بود و هوا به شدت سرد بود. منزل مشغول کارهاي روزمره بودم که صداي زنگ تلفن توي اتاق پيچيد، گوشي تلفن را برداشتم؛ بفرمايين. سلام و احوالپرسي که کرد، شناختمش. من هم جواب سلامش را دادم و گفتم: خوش آمدين، چه عجب از اين طرف‏ها... 

گفت: امروز از منطقه اومده‏ام، گفتم يک احوالپرسي بکنم... 

خوشحال شدم و قبل از هر چيزي براي شام دعوتش کردم. او هم قبول کرد و قول داد براي شام بيايد منزل ما. خوشحالي‏ام دو برابر شده بود. دست به کار شدم تا شام خوبي درست کنم... 

ساعت 9 شب بود و هنوز از مهمان‏ها هيچ خبري نبود. کم‏کم دل نگران مي‏شدم که زنگ تلفن به صدا درآمد گوشي را برداشتم؛ آقا سيد خودمان بود پرسيدم: از آقا مهدي و دوستش چه خبر؟ خيلي دير کرده‏ان، شام خيلي وقته حاضره. 

آقا سيد زد تو ذوقم و گفت: فکر نمي‏کنم آقا مهدي بتونه شام بياد منزل ما، اما براي استراحت مياد. 

ناراحت شدم و گفتم: اگه قرار بود نياد پس چرا قول داد؟ 

آقا سيد گفت: خوب با مسوولين شهر جلسه داشت، شايد تا اين ساعت شام را هم يک جايي خورده. 

ناراحتي‏ام چند برابر شد. پيش خودم از آقا مهدي رنجيده‏خاطر شدم. ساعت 10 شب را نشان مي‏داد، زنگ منزل به صدا درآمد، زود در را باز کردم و چهره نوراني و صميمي آقا مهدي توي قاب چشمانم جا گرفت. از خوشحالي در پوستم نمي‏گنجيدم. بدون هيچ صحبتي رفتم سر اصل مطلب: آقا مهدي! چرا شام نيومدين منزل ما، چرا بدقولي کردين؟! به خاطر شما براي شام کوفته تبريزي حاضر کرده بودم. 

آقا مهدي گفت: کي گفته ما شام خورديم؟! زود شام را آماده کن. 

با خوشحالي شام را آماده کردم و سفره را چيدم. به آقا سيد گفتم: ماجراي تلفن شما چه بود؟ شما که گفتين آقا مهدي و دوشتش شام خورده‏ان! 

گفت: آقا مهدي با مسوولين در استانداري و امام جمعه و چند جاي ديگه هم جلسه داشت، خوب من فکر کردم در برابر اصرار اونا تسليم مي‏شه؛ اما آقا مهدي هيچ جا زير بار نرفت و برحسب قولي که به شما داده بود، آمد منزل ما شما بخوره... 

گفتم: آقا مهدي! اجر و ثواب چند سال جنگ و جهادت يک طرف، اجر و ثواب خوش قولي امشب هم يک طرف. 

آن سفر آخرين باري بود که آقا مهدي به منزل ما آمد.

سعيده يوسف‏زاده‏

منبع: کتاب آشنايي ها