خداحافظي از مادر و پدر و خواهر و پدر سخت است، ولي بايد رفت؟ آن گونه که امام حسين (ع) براي احياي دين جدش دل از همه چيز کند و باران تيرها را خريد. پس تو هم بايد بروي.قبل از اينکه دل به مال دنيا بدهي برو. پيش از آنکه وسوسه خانه و ماشين و تحصيل و زن و فرزند و رفاه و پست و مقام و... تو را بفريبد برو. خيليها تصميم گرفته‏اند که به جبهه بروند ولي هيچ گاه موفق نشدند اين تصميم را عملي سازند و هميشه در همين مرحله باقي ماندند و شيطان آنها را گول زد. اگر بگوئي کار مهم است، اگر بگويي اوضاع مالي‏ام بد است. اگر بگويي بعد از من خانواده‏ام چه کنند. اگر بگويي فصل برداشت محصول است. اينها همه جواب دارد. وضعيت بحراني است. بارها امام فرموده‏اند برويد به جبهه. تکليف او گفتن است و تکليف تو هم رفتن. 

پدر و برادر خداحافظي مي‏کنند. مردانه و با دست دادن و يک بوسه. ولي مادر و خواهر رهايت نمي‏کنند. مادر مهر خود را به رضاي خدا مي‏فروشد. محبت خواهر به برادر را نمي‏توان تفسير کرد. مگر مي‏شود محبت زينب را به حسين بن علي توضيح داد. مگر غير از اين بود شرط ازدواج او با عبدالله؛ همراهي او با حسين در سفرها! 

خواهر ديوانه برادر است.ولي نمي‏تواند بگويد. حيا مي‏کند. خود را در چادر مي‏پيچد و با گوشه‏ي چشم قد و بالاي برادر را مي‏نگرد. خلوتي براي گريه مي‏گردد. او برادر را دوست دارد. ولي بايد رفت. تو بايد بروي. تو بايد دل بکني و خواهر هم بايد. 

چند روزي از لباس بسيجي دور بوده‏اي و خود را در لباسهاي عادي شهر محدود کرده‏اي. هر چند شلوار خاکي و بسيجي را از پاي در نياوردي ولي مجبور بودي پيراهن رسمي و اتو کرده بپوشي. البته آن هم لازم بود و تو نمي‏توانستي فرقي بين شهر و جبهه قايل نشوي. حالا باز هم لباس رزم پوشيده‏اي و در جمع با صفاي بچه‏هاي گردان در پادگان منتظر حرکت به سوي منطقه هستي. هماهنگي لازم صورت مي گيرد و زود مشخص مي‏شود که به طرف غرب مي‏رويد، پس، از قطار خبري نيست و بايد تمام راه با اتوبوس رفت. مي‏گويند گردان هم قبلا به منطقه غرب رفته. کجاي غرب؟ معلوم نيست. اين جزو اسرار نظامي است. ولي مي‏دانيم که جنوب نيست. به ما هم ربطي ندارد. رزمنده بايد آماده باشد در هر نقطه انجام وظيفه کند. چه جنوب و چه غرب. مسئولان گردان هم مي‏رسند و با هماهنگي اتوبوسها آماده حرکت مي‏شوند. 

صداي نوحه برادر آهنگران باز هم دلنواست.. روحيه مي‏بخشد، حماسي است و قوت مي‏دهد. 

«... اين قافله عزم کربلا دارد...» 

اتوبوسها در دود اسپند و از زير قرآن از پادگان خارج مي‏شوند و پس از گذر از خيابانهاي شهر به سوي غرب به پيش مي‏روند و تو نيز در ميان يکي از اتوبوسها نشسته‏اي. در بين راه باز هم ره توشه‏ها خورده مي‏شود. تنقلاتي که مادرها با عشق و اميد براي فرزندانشان گذاشته‏اند تا بين راه به آنها بد نگذرد. مادر مي‏داند که اين شيرينيها و ميوه‏ها و آجيلها خوراک چند ساعت بيشتر بچه‏ها نيست، ولي براي اظهار محبت، اين اندک را فراهم مي‏کند تو هم مشغول خوردني. همراه با دوستت، اول ميوه، بعد چند شيريني. آجيل مي‏خورديد و تعريف مي‏کنيد. از  يک هفته زندگي در شهر. از بيگانه بودن. از عجايب تهران. 

از همين ابتداي راه، خوبيها شروع شده. تو با ايثار تمام و با اصرار، دوستت را کنار پنجره‏اي نشانده‏اي و او از اين حرکت زيباي تو تشکر کرده است. اگر در جاي ديگر و اشخاص ديگري بودند، کنار پنجره سرقفلي داشت. پارتي بازي هم مي‏کردند. سر يکديگر را هم کلاه مي‏گذاشتند. اما اينجا اين حرفها نيست. من و تويي ندارد. تو هنگامي راضي و خوشحالي که برادر و دوستت خوشحال باشد. 

در بين راه با خودت فکر مي‏کني. 

«الحمدلله توانستم چشمم را نگه دارم. خيلي کم به نامحرم نگاه کردم. آن هم ناخودآگاه و نه از روي غرض. اصلا نبايد به زن نامحرم نگاه کرد. هر نگاه تير شيطان است که بر قلب مؤمن مي‏نشيند. آن شب هم که چند نفر از فاميل آمدند خانه‏مان، رفتم آن گوشه نشستم و تقريبا هيچ يک از زنان و دختران را نديدم. سرم را پايين انداخته بودم و فکر مي‏کنم حسابي قرمز شده بودم. الحمدلله. توي خيابانها که رعايت نمي‏شود و بعد از اين همه نصيحت و شهيد باز هم بعضي‏ها چنان افتضاح بيرون مي‏آيند که انسان شرمش مي‏شود بگويد اينجا کشور اسلامي است. اما ان شاء الله درست مي‏شود. ان شاء الله وقتي جنگ تمام شد رزمندگان بر مي‏گردند و اين امور را درست مي‏کنند. دولت تذکر مي‏دهد و خود آنها مي‏دانند نبايد بدن و موهايشان پيدا باشد ولي باز شيطان آنها را گول مي‏زند و حاضر نيستند براي خدا اين مسائل اخلاقي را رعايت کنند...» 

خيلي متفکرانه نشسته‏اي و همراه با سيمهاي برق و تلفن بالا و پايين مي‏روي. فکرت از اين سو به آن سو مي‏رود و دنبال چيزي مي‏گردد. خودت هم نمي‏داني چيست. ولي احساس خوبي داري. فکر مي‏کني موفق شده‏اي تکليف را بشناسي و آن را انجام دهي. به جبهه فکر مي‏کني. به اردوگاه جديد. به اردوگاه قديم. با آن حال و هواي خاص. به شهيدان گردان. چهره هايشان را يکي يکي از نظر مي‏گذراني و اسمهايشان را مي‏يابي. حرکات و سکنات آنها را مرور مي‏کني. به حال آنها غبطه مي‏خوري... راستي خبري از مجروحان نداري. نتوانستي آنها  را ملاقات کني. يک روز بچه‏ها در پادگان براي ملاقات با چند نفر از آنها قرار گذاشتند ولي تو نتوانستي بروي. چون همراه خانواده ات به قم رفتي. حيف شد. شنيده‏اي که پاي محسن شيرازي قطع شده و عباس به پايش تير خورده است. 

اردوگاه جديد و هواي تازه. اينجا، غرب کشور هم اردوگاه اسلام است. خاک کردستان مشک‏ تر دارد. از جداييها خبر دارد. در اينجا چند عمليات صورت گرفته و تعداد زيادي از سرداران اسلام به شهادت رسيده‏اند. معروفترين آنان شهيد بروجردي است که خيلي از او تعريف مي‏کنند. قبل از جنگ و در نخستين روزهاي انقلاب نيروهاي ضد انقلاب در قالب حزب و دسته مسلح به جنگ نظام آمدند و باعث شهادت تعداد زيادي از برادران سپاهي و ارتشي شدند. کردستان بوي خون مي دهد و اول چيزي که احساس مي‏شود فقر اجتماعي و فرهنگي منطقه است که نيروهاي محارب و ضد انقلاب از آن استفاده کردند. و باعث نفوذ در منطقه شدند. مردم اين منطقه توسط شاه و پدرش به شدت سرکوب مي‏شدند و به همين دليل با پيروزي انقلاب اسلامي و کسب آزادي، برخي از آنها فريفته افکار مسموم خائنان و تجزيه طلبها شدند و تعدادي عليه نظام سلاح به دست گرفتند. البته مردان غيور و شريف و پيشمرگان کرد مسلمانان با تواناييهاي خاص خود توانستند رزمندگان اسلام را براي ضربه زدن به گروههاي معاند ياري دهند. اما آنچه که تو بايد از اين منطقه و جاده‏هاي پر پيچ و خم آن بداني، مسائل نظامي و آمادگيهاي رزمي است. کمين اولين حرف ضد انقلاب در منطقه است و تا کنون صدها تن از رزمندگان و مردم مظلوم همين منطقه در دام اين کمينها افتاده و شهيد و مجروح شده‏اند. کمينها معمولا در نقاط کور جاده‏ها زده مي‏شود. به گونه‏اي که در يک پيچ با کمين دشمن مواجه مي‏شوند و راه عقب و جلو را نيز مسدود مي‏کنند و سپس با آتش سنگين سلاح سبک و نيمه سنگين افرادي را که در کمين افتاده‏اند، مورد هدف قرار مي‏دهند. 

در آموزش ياد گرفته‏اي که بهترين کمين آن است که يک طرف آن کوه و طرف ديگر پرتگاه و دره باشد. دو پيچ متوالي انتخاب مي‏شود تا سر و ته ستون ديده  نشود و افراد نتوانند يکديگر را کمک کنند. شيب ارتفاع مجاور که روي آن مستقر مي‏شود و بايد زياد باشد تا نيروهايي که در کمين افتاده‏اند نتوانند در شيب نرم آن جان پناه بگيرند. البته مسائل ديگري از لحاظ زمان و راههاي فرار براي افراد کمين کننده وجود دارد. ولي بهترين حرف هوشياري، دقت و توکل بر خداست. ان شاء الله خدا کمک مي‏کند و توطئه ضد انقلاب ناموفق مي‏ماند. همچنان که تا کنون خيلي از همين کمينها ناموفق بوده‏اند و نتوانسته‏اند راه به جايي ببرند حتي خودشان در درگيري به وجود آمده از بين رفته‏اند. 

تجزيه و تحليل کافي است. با چند صلوات به خود مي‏آيي و متوجه مي‏شوي که در حال ورود به اردوگاهي. اردوگاهي در غرب کشور. در بين چند رشته کوه. روي يک بلندي. مشرف به دشتي بزرگ و زيبا. با هوايي پاک و مسحور کننده. زميني خشن و درختچه‏هايي به نام بلوط. 

گردانها جدا از هم و پراکنده‏اند و براي رسيدن به هر يک از آنها بايد مقدار زيادي راه بروي. چادرها زده شده‏اند. در آن مدت که تو در مرخصي بوده‏اي، نيروهايي که به صورت داوطلب به مرخصي نيامده بودند به همراه برو و بچه‏هاي تدارکات و... چادرها و امکانات را از جنوب به اين منطقه منتقل کرده‏اند. چادرها چندان مرتب نيستند. برپايي حدود 20 چادر بزرگ و کوچک براي عده‏ي کمي که باقي مانده‏اند دشوار است. 

به محض رسيدن بايد کار را شروع کني. اينجا کسي بيکار نيست و براي همه به اندازه‏ي کافي کار وجود دارد. هر دسته به سليقه‏ي خود چادرش را تغيير جهت مي‏دهد. 

پرچمهاي سبز و سرخ کنار چادرها زده مي‏شود. در کوتاهترين زمان ممکن چادرها آماده و پتوها پهن مي‏شود. نيروها وارد چادر مي‏شوند و در همان ابتداي ورود سر چند نفر از بچه‏ها به فانوس وسط چادر مي‏خورد. 

«... آخ. آب هويج بدين به اين فانوس. چرا نمي‏بينه؟» 

روحيه و شادماني پابر جاست. با عشق آمده‏اند. خودشان آمده‏اند. براي ياري دين خدا. پس مي‏خندند و شوخي مي‏کنند. آنها مي‏دانند کار در اينجا سخت‏تر است.

چه رزمهاي اردوگاهي و چه عمليات کوهستاني. ولي مي‏خندند. روحيه دارند و روحيه مي‏دهند. خيلي دير عصباني مي‏شوند. ظرف و ظروف از تدارکات تحويل گرفته مي‏شود. اول آب خنک در پارچ و بعد در ليوان پلاستيک قرمز دسته دار. غروب نزديک است و بعد از هشت ساعت در راه بودن نمي‏توان حسينيه را بر پا کرد. اما نماز جماعت لازم است و ترک آن از روي بي احترامي اشکال دارد. تعدادي پتو و زير انداز پهن مي‏شود و صفهاي نماز شکل مي‏گيرد. روحاني گردان جلو و بقيه پشت سر او. يک نفر تلاوت مي‏کند و ديگران گوش مي‏دهند: «اياک نعبد و اياک نستعين...» اول او به رکوع مي‏رود و سپس تو. اول او به سجود مي‏رود و بعد تو. بايد مطيع او باشي. او امام است. اطاعت از بالاتر عبادت است. اقامه‏ي نماز، براي نمايش اسلام و وحدت و يکپارچگي. اگر تنها در چادر نماز بخواني، عبادت کرده‏اي، ولي وقتي همراه با ديگران و روي زمين ناهموار نماز بگزاري مي‏شود اطاعت و عبادت. بايد مطيع باشي. دنبال امام برو. اگر جلو يا عقب بروي خطاست پس هماهنگ باش. گوش به اقامه گو بده و اگر چه امام را شخصا نمي‏بيني ولي سلسله مراتب را پاس بدار. بعد از اين نيز مطيع باش. فرمانبر و شجاع. تو راه را خوب نمي‏داني. از آن که بيش از تو و ديگران مي‏داند و براي اين کار انتخاب شده اطاعت کن. زور بازوي او ملاک نبوده، علم و عملش مهم بوده. سر بر خاک بگذار و ذکر خدا کن. بين دو سجده تا مي‏تواني بگو: «انا لله و انا اليه راجعون.» يعني سجده اول را تولد از خاک بدان و سجده دوم را قبر. بدان چه مي‏گويي و ببين چه مي‏کني. چرا تا زانو خم مي‏شوي؟ چرا به سجده مي‏روي؟ چرا سه رکعت؟ چرا دو رکعت از چهار رکعت؟ چرا به جماعت؟ چرا دعا؟ چرا ذکر؟ 

تو اينها را خوب مي‏داني. چند سال است که با اينها بزرگ شده‏اي ولي حالا موقع فکر کردن است. اينجا دانشگاه است. از لهو و لعب خبري نيست. محل رشد عارفانه است. اگر بداني و بخواني و بپرسي، رشد مي‏کني. شعور مي‏يابي. 

آنجا يک ساعت فکر کردن بهتر از هفتاد سال عبادت است پس چه بهتر که تير انداختن هم با شعور باشد. به آسمان نگاه کن. ستارگان را بنگر. علت آفرينش، رسالت انبيا، امامت، کربلا، قيامت، وظيفه، عزاداري، کوفه، نخلستان، مدينه، فلسفه، علم، عرفان، کلام، حديث، شعر، مادر، پدر، خواهر، برادر، انقلاب اسلامي، کربلا و نينوا، مشک بي آب، دست راست، دست چپ، تشنگي، بيعت، اطاعت، عبادت، انسانيت، احسان، شهيد، مجروح، صدق، رضاي خدا، جهاد، حج، امر به معروف، نهي از منکر، حوزه، دانشگاه، قرآن، نهج البلاغه، صحيفه سجاديه، تانک، موشک، تمدن و فرهنگ. 

به همه اينها فکر کن. در تمام کلاسها شرکت نما. فکر کردن که براي چه از خانواده و شهر جدا شده‏اي؟ کجا آمده‏اي و چرا آمده‏اي؟ 

تو دانسته‏اي که اين راه خطرناک است. خمپاره، اندام را تکه تکه مي‏کند. چرا اين همه سختي را مي‏خواهي تحمل کني. از فردا صبحگاه و کيلومترها دويدن در اين کوهها. از چند شب ديگر رزم شبانه و انفجارهاي مهيب. آيا براي هوس آمده‏اي؟ آيا براي نام آمده‏اي؟ آيا پولي به تو مي‏دهند؟ عنوانت چيست؟ با خود حرف بزن. اگر براي هوس و نام و پول آمده‏اي که اشتباه است. اينجا از نام و پول و هوس خبري نيست. اگر اينها را مي‏خواهي در همان شهر خيلي راحت‏تر به دست مي‏آوري. اصلا اينجا جاي کشتن هوس است. اگر غير از خدا را در نظر گرفته‏اي مغبون خواهي بود. چون بعدا بايد از غير خدا مزدت را بگيري. کجا مي‏روي؟ به سوي انجام تکليف. جهاد با دشمن خدا. کربلا. راه مشخص است. عشق و محبت تفسير تمام اين حرفها است. اگر انسان از فيض و برکت خداوند تبارک و تعالي آفرينش يافته پس عشق سر لوحه تمام اين حرفهاست. خدا کرم کرده و انسان را آفريده. آيا انسان مي‏تواند جز براي دين خدا فداکاري کند. خدايي که خونش علي بن ابي‏طالب و حسين بن علي است. «السلام عليک يا ثارالله و ابن ثاره» حسين هم براي خدا قيام کرد. تو هم بايد براي خدا قيام کني. حسين خون خداست. حسين پسر خون خداست. يعني دين خدا با خون حسين رونق يافت.

دين خدابا قيام کربلا شعله ور شد و همين حسين براي ياري دين خدا شهيد شد. پس تو هم بايد براي خون خدا بروي. براي حسين قرباني شوي. کربلاي ديگر بيافريني. تو بسيجي هستي. کربلا نشانه است. از اين نشانه به صاحبخانه برس.

منبع: کتاب سيناي شلمچه