خداحافظي از مادر و پدر و خواهر و پدر سخت است، ولي بايد رفت؟ آن گونه که امام حسين (ع) براي احياي دين جدش دل از همه چيز کند و باران تيرها را خريد. پس تو هم بايد بروي.قبل از اينکه دل به مال دنيا بدهي برو. پيش از آنکه وسوسه خانه و ماشين و تحصيل و زن و فرزند و رفاه و پست و مقام و... تو را بفريبد برو. خيليها تصميم گرفته‏اند که به جبهه بروند ولي هيچ گاه موفق نشدند اين تصميم را عملي سازند و هميشه در همين مرحله باقي ماندند و شيطان آنها را گول زد. اگر بگوئي کار مهم است، اگر بگويي اوضاع مالي‏ام بد است. اگر بگويي بعد از من خانواده‏ام چه کنند. اگر بگويي فصل برداشت محصول است. اينها همه جواب دارد. وضعيت بحراني است. بارها امام فرموده‏اند برويد به جبهه. تکليف او گفتن است و تکليف تو هم رفتن. 

پدر و برادر خداحافظي مي‏کنند. مردانه و با دست دادن و يک بوسه. ولي مادر و خواهر رهايت نمي‏کنند. مادر مهر خود را به رضاي خدا مي‏فروشد. محبت خواهر به برادر را نمي‏توان تفسير کرد. مگر مي‏شود محبت زينب را به حسين بن علي توضيح داد. مگر غير از اين بود شرط ازدواج او با عبدالله؛ همراهي او با حسين در سفرها! 

خواهر ديوانه برادر است.ولي نمي‏تواند بگويد. حيا مي‏کند. خود را در چادر مي‏پيچد و با گوشه‏ي چشم قد و بالاي برادر را مي‏نگرد. خلوتي براي گريه مي‏گردد. او برادر را دوست دارد. ولي بايد رفت. تو بايد بروي. تو بايد دل بکني و خواهر هم بايد. 

چند روزي از لباس بسيجي دور بوده‏اي و خود را در لباسهاي عادي شهر محدود کرده‏اي. هر چند شلوار خاکي و بسيجي را از پاي در نياوردي ولي مجبور بودي پيراهن رسمي و اتو کرده بپوشي. البته آن هم لازم بود و تو نمي‏توانستي فرقي بين شهر و جبهه قايل نشوي. حالا باز هم لباس رزم پوشيده‏اي و در جمع با صفاي بچه‏هاي گردان در پادگان منتظر حرکت به سوي منطقه هستي. هماهنگي لازم صورت مي گيرد و زود مشخص مي‏شود که به طرف غرب مي‏رويد، پس، از قطار خبري نيست و بايد تمام راه با اتوبوس رفت. مي‏گويند گردان هم قبلا به منطقه غرب رفته. کجاي غرب؟ معلوم نيست. اين جزو اسرار نظامي است. ولي مي‏دانيم که جنوب نيست. به ما هم ربطي ندارد. رزمنده بايد آماده باشد در هر نقطه انجام وظيفه کند. چه جنوب و چه غرب. مسئولان گردان هم مي‏رسند و با هماهنگي اتوبوسها آماده حرکت مي‏شوند. 

صداي نوحه برادر آهنگران باز هم دلنواست.. روحيه مي‏بخشد، حماسي است و قوت مي‏دهد. 

«... اين قافله عزم کربلا دارد...» 

اتوبوسها در دود اسپند و از زير قرآن از پادگان خارج مي‏شوند و پس از گذر از خيابانهاي شهر به سوي غرب به پيش مي‏روند و تو نيز در ميان يکي از اتوبوسها نشسته‏اي. در بين راه باز هم ره توشه‏ها خورده مي‏شود. تنقلاتي که مادرها با عشق و اميد براي فرزندانشان گذاشته‏اند تا بين راه به آنها بد نگذرد. مادر مي‏داند که اين شيرينيها و ميوه‏ها و آجيلها خوراک چند ساعت بيشتر بچه‏ها نيست، ولي براي اظهار محبت، اين اندک را فراهم مي‏کند تو هم مشغول خوردني. همراه با دوستت، اول ميوه، بعد چند شيريني. آجيل مي‏خورديد و تعريف مي‏کنيد. از  يک هفته زندگي در شهر. از بيگانه بودن. از عجايب تهران. 

از همين ابتداي راه، خوبيها شروع شده. تو با ايثار تمام و با اصرار، دوستت را کنار پنجره‏اي نشانده‏اي و او از اين حرکت زيباي تو تشکر کرده است. اگر در جاي ديگر و اشخاص ديگري بودند، کنار پنجره سرقفلي داشت. پارتي بازي هم مي‏کردند. سر يکديگر را هم کلاه مي‏گذاشتند. اما اينجا اين حرفها نيست. من و تويي ندارد. تو هنگامي راضي و خوشحالي که برادر و دوستت خوشحال باشد. 

در بين راه با خودت فکر مي‏کني. 

«الحمدلله توانستم چشمم را نگه دارم. خيلي کم به نامحرم نگاه کردم. آن هم ناخودآگاه و نه از روي غرض. اصلا نبايد به زن نامحرم نگاه کرد. هر نگاه تير شيطان است که بر قلب مؤمن مي‏نشيند. آن شب هم که چند نفر از فاميل آمدند خانه‏مان، رفتم آن گوشه نشستم و تقريبا هيچ يک از زنان و دختران را نديدم. سرم را پايين انداخته بودم و فکر مي‏کنم حسابي قرمز شده بودم. الحمدلله. توي خيابانها که رعايت نمي‏شود و بعد از اين همه نصيحت و شهيد باز هم بعضي‏ها چنان افتضاح بيرون مي‏آيند که انسان شرمش مي‏شود بگويد اينجا کشور اسلامي است. اما ان شاء الله درست مي‏شود. ان شاء الله وقتي جنگ تمام شد رزمندگان بر مي‏گردند و اين امور را درست مي‏کنند. دولت تذکر مي‏دهد و خود آنها مي‏دانند نبايد بدن و موهايشان پيدا باشد ولي باز شيطان آنها را گول مي‏زند و حاضر نيستند براي خدا اين مسائل اخلاقي را رعايت کنند...» 

خيلي متفکرانه نشسته‏اي و همراه با سيمهاي برق و تلفن بالا و پايين مي‏روي. فکرت از اين سو به آن سو مي‏رود و دنبال چيزي مي‏گردد. خودت هم نمي‏داني چيست. ولي احساس خوبي داري. فکر مي‏کني موفق شده‏اي تکليف را بشناسي و آن را انجام دهي. به جبهه فکر مي‏کني. به اردوگاه جديد. به اردوگاه قديم. با آن حال و هواي خاص. به شهيدان گردان. چهره هايشان را يکي يکي از نظر مي‏گذراني و اسمهايشان را مي‏يابي. حرکات و سکنات آنها را مرور مي‏کني. به حال آنها غبطه مي‏خوري... راستي خبري از مجروحان نداري. نتوانستي آنها  را ملاقات کني. يک روز بچه‏ها در پادگان براي ملاقات با چند نفر از آنها قرار گذاشتند ولي تو نتوانستي بروي. چون همراه خانواده ات به قم رفتي. حيف شد. شنيده‏اي که پاي محسن شيرازي قطع شده و عباس به پايش تير خورده است. 

اردوگاه جديد و هواي تازه. اينجا، غرب کشور هم اردوگاه اسلام است. خاک کردستان مشک‏ تر دارد. از جداييها خبر دارد. در اينجا چند عمليات صورت گرفته و تعداد زيادي از سرداران اسلام به شهادت رسيده‏اند. معروفترين آنان شهيد بروجردي است که خيلي از او تعريف مي‏کنند. قبل از جنگ و در نخستين روزهاي انقلاب نيروهاي ضد انقلاب در قالب حزب و دسته مسلح به جنگ نظام آمدند و باعث شهادت تعداد زيادي از برادران سپاهي و ارتشي شدند. کردستان بوي خون مي دهد و اول چيزي که احساس مي‏شود فقر اجتماعي و فرهنگي منطقه است که نيروهاي محارب و ضد انقلاب از آن استفاده کردند. و باعث نفوذ در منطقه شدند. مردم اين منطقه توسط شاه و پدرش به شدت سرکوب مي‏شدند و به همين دليل با پيروزي انقلاب اسلامي و کسب آزادي، برخي از آنها فريفته افکار مسموم خائنان و تجزيه طلبها شدند و تعدادي عليه نظام سلاح به دست گرفتند. البته مردان غيور و شريف و پيشمرگان کرد مسلمانان با تواناييهاي خاص خود توانستند رزمندگان اسلام را براي ضربه زدن به گروههاي معاند ياري دهند. اما آنچه که تو بايد از اين منطقه و جاده‏هاي پر پيچ و خم آن بداني، مسائل نظامي و آمادگيهاي رزمي است. کمين اولين حرف ضد انقلاب در منطقه است و تا کنون صدها تن از رزمندگان و مردم مظلوم همين منطقه در دام اين کمينها افتاده و شهيد و مجروح شده‏اند. کمينها معمولا در نقاط کور جاده‏ها زده مي‏شود. به گونه‏اي که در يک پيچ با کمين دشمن مواجه مي‏شوند و راه عقب و جلو را نيز مسدود مي‏کنند و سپس با آتش سنگين سلاح سبک و نيمه سنگين افرادي را که در کمين افتاده‏اند، مورد هدف قرار مي‏دهند. 

در آموزش ياد گرفته‏اي که بهترين کمين آن است که يک طرف آن کوه و طرف ديگر پرتگاه و دره باشد. دو پيچ متوالي انتخاب مي‏شود تا سر و ته ستون ديده  نشود و افراد نتوانند يکديگر را کمک کنند. شيب ارتفاع مجاور که روي آن مستقر مي‏شود و بايد زياد باشد تا نيروهايي که در کمين افتاده‏اند نتوانند در شيب نرم آن جان پناه بگيرند. البته مسائل ديگري از لحاظ زمان و راههاي فرار براي افراد کمين کننده وجود دارد. ولي بهترين حرف هوشياري، دقت و توکل بر خداست. ان شاء الله خدا کمک مي‏کند و توطئه ضد انقلاب ناموفق مي‏ماند. همچنان که تا کنون خيلي از همين کمينها ناموفق بوده‏اند و نتوانسته‏اند راه به جايي ببرند حتي خودشان در درگيري به وجود آمده از بين رفته‏اند. 

تجزيه و تحليل کافي است. با چند صلوات به خود مي‏آيي و متوجه مي‏شوي که در حال ورود به اردوگاهي. اردوگاهي در غرب کشور. در بين چند رشته کوه. روي يک بلندي. مشرف به دشتي بزرگ و زيبا. با هوايي پاک و مسحور کننده. زميني خشن و درختچه‏هايي به نام بلوط. 

گردانها جدا از هم و پراکنده‏اند و براي رسيدن به هر يک از آنها بايد مقدار زيادي راه بروي. چادرها زده شده‏اند. در آن مدت که تو در مرخصي بوده‏اي، نيروهايي که به صورت داوطلب به مرخصي نيامده بودند به همراه برو و بچه‏هاي تدارکات و... چادرها و امکانات را از جنوب به اين منطقه منتقل کرده‏اند. چادرها چندان مرتب نيستند. برپايي حدود 20 چادر بزرگ و کوچک براي عده‏ي کمي که باقي مانده‏اند دشوار است. 

به محض رسيدن بايد کار را شروع کني. اينجا کسي بيکار نيست و براي همه به اندازه‏ي کافي کار وجود دارد. هر دسته به سليقه‏ي خود چادرش را تغيير جهت مي‏دهد. 

پرچمهاي سبز و سرخ کنار چادرها زده مي‏شود. در کوتاهترين زمان ممکن چادرها آماده و پتوها پهن مي‏شود. نيروها وارد چادر مي‏شوند و در همان ابتداي ورود سر چند نفر از بچه‏ها به فانوس وسط چادر مي‏خورد. 

«... آخ. آب هويج بدين به اين فانوس. چرا نمي‏بينه؟» 

روحيه و شادماني پابر جاست. با عشق آمده‏اند. خودشان آمده‏اند. براي ياري دين خدا. پس مي‏خندند و شوخي مي‏کنند. آنها مي‏دانند کار در اينجا سخت‏تر است.

چه رزمهاي اردوگاهي و چه عمليات کوهستاني. ولي مي‏خندند. روحيه دارند و روحيه مي‏دهند. خيلي دير عصباني مي‏شوند. ظرف و ظروف از تدارکات تحويل گرفته مي‏شود. اول آب خنک در پارچ و بعد در ليوان پلاستيک قرمز دسته دار. غروب نزديک است و بعد از هشت ساعت در راه بودن نمي‏توان حسينيه را بر پا کرد. اما نماز جماعت لازم است و ترک آن از روي بي احترامي اشکال دارد. تعدادي پتو و زير انداز پهن مي‏شود و صفهاي نماز شکل مي‏گيرد. روحاني گردان جلو و بقيه پشت سر او. يک نفر تلاوت مي‏کند و ديگران گوش مي‏دهند: «اياک نعبد و اياک نستعين...» اول او به رکوع مي‏رود و سپس تو. اول او به سجود مي‏رود و بعد تو. بايد مطيع او باشي. او امام است. اطاعت از بالاتر عبادت است. اقامه‏ي نماز، براي نمايش اسلام و وحدت و يکپارچگي. اگر تنها در چادر نماز بخواني، عبادت کرده‏اي، ولي وقتي همراه با ديگران و روي زمين ناهموار نماز بگزاري مي‏شود اطاعت و عبادت. بايد مطيع باشي. دنبال امام برو. اگر جلو يا عقب بروي خطاست پس هماهنگ باش. گوش به اقامه گو بده و اگر چه امام را شخصا نمي‏بيني ولي سلسله مراتب را پاس بدار. بعد از اين نيز مطيع باش. فرمانبر و شجاع. تو راه را خوب نمي‏داني. از آن که بيش از تو و ديگران مي‏داند و براي اين کار انتخاب شده اطاعت کن. زور بازوي او ملاک نبوده، علم و عملش مهم بوده. سر بر خاک بگذار و ذکر خدا کن. بين دو سجده تا مي‏تواني بگو: «انا لله و انا اليه راجعون.» يعني سجده اول را تولد از خاک بدان و سجده دوم را قبر. بدان چه مي‏گويي و ببين چه مي‏کني. چرا تا زانو خم مي‏شوي؟ چرا به سجده مي‏روي؟ چرا سه رکعت؟ چرا دو رکعت از چهار رکعت؟ چرا به جماعت؟ چرا دعا؟ چرا ذکر؟ 

تو اينها را خوب مي‏داني. چند سال است که با اينها بزرگ شده‏اي ولي حالا موقع فکر کردن است. اينجا دانشگاه است. از لهو و لعب خبري نيست. محل رشد عارفانه است. اگر بداني و بخواني و بپرسي، رشد مي‏کني. شعور مي‏يابي. 

آنجا يک ساعت فکر کردن بهتر از هفتاد سال عبادت است پس چه بهتر که تير انداختن هم با شعور باشد. به آسمان نگاه کن. ستارگان را بنگر. علت آفرينش، رسالت انبيا، امامت، کربلا، قيامت، وظيفه، عزاداري، کوفه، نخلستان، مدينه، فلسفه، علم، عرفان، کلام، حديث، شعر، مادر، پدر، خواهر، برادر، انقلاب اسلامي، کربلا و نينوا، مشک بي آب، دست راست، دست چپ، تشنگي، بيعت، اطاعت، عبادت، انسانيت، احسان، شهيد، مجروح، صدق، رضاي خدا، جهاد، حج، امر به معروف، نهي از منکر، حوزه، دانشگاه، قرآن، نهج البلاغه، صحيفه سجاديه، تانک، موشک، تمدن و فرهنگ. 

به همه اينها فکر کن. در تمام کلاسها شرکت نما. فکر کردن که براي چه از خانواده و شهر جدا شده‏اي؟ کجا آمده‏اي و چرا آمده‏اي؟ 

تو دانسته‏اي که اين راه خطرناک است. خمپاره، اندام را تکه تکه مي‏کند. چرا اين همه سختي را مي‏خواهي تحمل کني. از فردا صبحگاه و کيلومترها دويدن در اين کوهها. از چند شب ديگر رزم شبانه و انفجارهاي مهيب. آيا براي هوس آمده‏اي؟ آيا براي نام آمده‏اي؟ آيا پولي به تو مي‏دهند؟ عنوانت چيست؟ با خود حرف بزن. اگر براي هوس و نام و پول آمده‏اي که اشتباه است. اينجا از نام و پول و هوس خبري نيست. اگر اينها را مي‏خواهي در همان شهر خيلي راحت‏تر به دست مي‏آوري. اصلا اينجا جاي کشتن هوس است. اگر غير از خدا را در نظر گرفته‏اي مغبون خواهي بود. چون بعدا بايد از غير خدا مزدت را بگيري. کجا مي‏روي؟ به سوي انجام تکليف. جهاد با دشمن خدا. کربلا. راه مشخص است. عشق و محبت تفسير تمام اين حرفها است. اگر انسان از فيض و برکت خداوند تبارک و تعالي آفرينش يافته پس عشق سر لوحه تمام اين حرفهاست. خدا کرم کرده و انسان را آفريده. آيا انسان مي‏تواند جز براي دين خدا فداکاري کند. خدايي که خونش علي بن ابي‏طالب و حسين بن علي است. «السلام عليک يا ثارالله و ابن ثاره» حسين هم براي خدا قيام کرد. تو هم بايد براي خدا قيام کني. حسين خون خداست. حسين پسر خون خداست. يعني دين خدا با خون حسين رونق يافت.

دين خدابا قيام کربلا شعله ور شد و همين حسين براي ياري دين خدا شهيد شد. پس تو هم بايد براي خون خدا بروي. براي حسين قرباني شوي. کربلاي ديگر بيافريني. تو بسيجي هستي. کربلا نشانه است. از اين نشانه به صاحبخانه برس.

منبع: کتاب سيناي شلمچه

عجب آفتاب زيبايي! « از جلو نظام، خبردار » . حدود 500 نفري مي‏شويم. در گروههاي 100 نفري راه مي‏افتيم. مردم با ديدن ما اشک شوق مي‏ريزند. دعايمان مي‏کنند. زنهاي يزدي با چادرهاي کدري و مردهاي يزدي با چهره‏هاي آفتاب خورده و مصمم به استقبالمان آمده‏اند. شيريني مي‏دهند، صلوات مي‏فرستند، گريه مي‏کنند، دعا مي‏خوانند. 

در جلوي يک حسينيه‏ي نيمه‏ ساخته در اول بلواري که در مدخل شهر قرار دارد مي‏ايستيم و بعد جاها مشخص مي‏شود. همه دور صحن نيمه ‏ساخته حسينيه مستقر مي‏شويم. کم‏کم با برادران تازه سپاهي با لهجه‏هاي شيرين يزدي آشنا مي‏شويم: برادر خدامي مسئول تاکتيک، برادر رشيدي مسئول تخريب، حاج آقا جوادي مسئول پادگان و ساير برادراني که در خدمت هستند. 

کوله‏بار سفر را در کناري مي‏گذاريم و دوباره به خط مي‏شويم. صداي تکبيرمان صحن حسينيه را پر مي‏کند. انگار اين برادر خيلي خشن است! 

- نه نشد، محکمتر! « از جلو نظام، خبردار! » ، اين طوري نمي‏تونيم با هم کار کنيم. 

- از جلو نظام! 

- الله! 

- خبردار! 

- يا حسين! 

- برادرها. بنشينن، برپا. 

- بشين، برپا. 

- وقتي مي‏شيني يا حسين مي‏گي و وقتي بلند مي‏شي يا علي. 

- بشين، يا حسين! 

- برپا، يا علي! 

- بشين. 

- يا حسين. 

آري کار شروع شد، شوخي هم نيست. فانسقه را از رو بسته و دستها را به پشت کمر گرفته است. 

چند لحظه « بشين و پاشو »  همه را خسته کرده. نفس نفس زنان مي‏نشينيم و بلند مي‏شويم. بالأخره مي‏نشينيم و مسئول پادگان مي‏آيد جلوي بچه‏ها. سر را پايين انداخته و با نورانيت خاصي که در چهره‏اش موج مي‏زند سلام مي‏کند. 

« اعوذ بالله من شر نفسي و من الشيطان الرجيم. بسم الله الرحمن الرحيم. ما خاک پاي شما رزمندگانيم. ما خادمان سپاه، مسئول آموزش نيروهاي بسيجي هستيم تا پس از آمادگي کامل براي نبرد با دشمن دين و مملکتمان به جبهه‏ها اعزام شوند. پس کار در اين اردوگاه خيلي جدي و مهم است و ان شاء الله در اين مدتي که در خدمتتان هستيم سعي مي‏کنيم از شما درس تقوا و ايثار بياموزيم و مسائل تئوري و عملي نظامي را به شما منتقل کنيم و... »  

او خيلي آرام و مسلط سخن مي‏گويد. در تمام طول صحبتش شايد بيشتر از سه يا چهار مرتبه به نيروها نگاه نکرد و سرش پايين بود. لباس خوشرنگ سپاه بدون آرم، از خلوص و تقواي او حکايت مي‏کرد. تمام مسئولان پادگان را معرفي مي‏کند و مي‏رود کنار.  

- برپا! 

- يا علي. 

- قدم رو! 

راه مي‏افتيم، تا چشم کار مي‏کند کوير است. وارد کوير مي‏شويم. اول راه مي‏رويم. بتدريج حرکت تند مي‏شود. هروله‏کنان تلاش مي‏کنيم از نفر جلويي عقب نمانيم. حالا همه مي‏دويم. صف به هم ريخته. نفس‏زنان پايمان تا مچ در شنهاي نرم کوير فرو مي‏رود. عرق همه درآمده است. 

- اي بابا بذار برسيم، بعدا. 

- نخير ول کن نيس. مي‏خوايم همين طوري برسيم به جبهه / خنده بچه‏ها /. مسئول تاکتيک: ساکت، حرف نزن، فقط بدو، جا نموني، بيا! 

آموزش شروع مي‏شود. تو ديگر يک رزمنده‏اي. آماده براي يادگيري فنون؛ فنون نظامي، فنون مبارزه با کفر، چگونه نبرد کردن با ستم. مگر نفس اماره ظالم نيست؟ مگر وسوسه‏هاي شيطان طريق کفر نيست؟ پس تو حالا بايد بياموزي که چگونه دشمن بيرون و درون را ذليل کني. حالا تو يک بسيجي شده‏اي. با صداي اذان از خواب برمي‏خيزي و با قرائت قرآن مي‏خوابي. 

در اينجا همه چيز بوي خلوص مي‏دهد. هيچ کس از « من »  استفاده نمي‏کند، فرياد است. « ما »  هم نيست، هرچه هست خداست. مي‏دويم با نام خدا، برمي‏خيزيم براي خدا، ياد مي‏گيريم در راه خدا، شليک مي‏کنيم به اذن خدا. اينجا خبري از تجهيزات آموزشي آن چناني نيست. همه چيز ساده است. چند نوع اسلحه سبک و نيمه سنگين. چند نمونه مين ضدنفر و ضدتانک. چند وسيله‏ي ارتباطي، بي‏سيم و پيام و مقداري تجربه نظامي که در دروس تاکتيک مطرح مي‏شود. عمق آموزشها در دروس اعتقادي است. طلبه‏ي فاضل در مقابل گردان مي‏ايستد و آيه‏هاي جهاد را مي‏خواند و تفسير مي‏کند. اصلا او با اصول و فروع دين بزرگ شده است. تمام سؤالها و اشکالهاي ما را پاسخ مي‏دهد. 

صداي قرآن محسن، فضاي حسينيه را پر کرده. سوره‏ي مريم آيات 25 تا 36. چقدر زيبا مي‏خواند. و چقدر زيباتر که انسان با صداي قرآن از خواب برخيزد. اما انگار کسي نيست. 

از بستر برخاسته‏ام. با چرخاندن گردن، اين سو و آن سو را مي‏نگرم. فقط چند نفر خواب مانده‏ايم. بلند مي‏شوم. يک پتو زير سر، يک پتو زيرانداز و يک پتو روانداز. روي هم سه پتو. همه را مرتب بالاي سرم جمع مي‏کنم. هيچکس نيست. چراغي در گوشه حسينيه روشن است. چشمهايم را مي‏مالم. کمي دقت مي‏کنم. صداي زمزمه مي‏آيد. در گرگ و ميش صبحگاهان به بيرون چشم مي‏دوزم. يک لشکر بزرگ، همه ايستاده‏اند. بيشترشان با دست راست قنوت گرفته‏اند و با دست چپ تسبيح مي‏چرخانند. فارغ از همه چيز. پنداري هيچ کس را نمي‏بينند. عده‏اي به سجده رفته‏اند و صداي گريه‏شان را مي‏شنوم. غوغايي است، چرا دير از خواب برخاسته‏ام؟ خيلي خسته بودم، ديشب رزم شبانه داشتيم؛ ولي اينها هم خسته بودند، پس چرا بيدار شدند؟ گريه مي‏کنند، راز و نياز مي‏کنند، نماز شب مي‏خوانند. جذبه‏ي عشق، قطره را نيز دريايي مي‏کند. هر چه عقب‏تر مي‏روم باز هم جا نيست. خود را در سياهي گم مي‏کنم. پشت يک نفر قرار مي‏گيرم. جاي خوبي است: الله اکبر. صداي نفر جلويي آشناست. دقت مي‏کنم از هق هق گريه‏اش او را مي‏شناسم. او فرمانده پادگان است. اين دعا را تکرار مي‏کند: « الهي أخرج حب الدنيا من قلبي. »  

اذان شروع مي‏شود. هيچ کس در چشم ديگري خيره نمي‏شود. دو رکعت نماز عشق و آنگاه زيارت عاشورا. 

همه آماده‏ايم. پوتين پوشيده و به پايين شلوارهايمان کش انداخته‏ايم. خواب بعد از نماز صبح مکروه است.

- از جلو نظام. 

- الله. 

- خبردار. 

- ياحسين. 

- قدم رو. 

حرکت شروع مي‏شود. در اول هروله است، بعد مي‏دويم، باز هم مي‏دويم، تا آن انتها. حدود يک ساعت است که مي‏دويم. ديگر خسته شده‏ايم، اما راه سخت است و از اول مي‏دانستيم اينجا محل بازي و تفريح نيست، بايد سختي کشيد. اگر مي‏خواهي بسيجي شوي و به جبهه بروي بايد آماده شوي، پس بدو! 

« الله الله يا الله، قوت بده يا الله! 

الله الله يا الله توان بده يا الله! »  

نداي توحيد زيباترين کلام است. نيرو مي‏گيريم. پشت سر فرمانده. آنها هم خدايي‏اند و هم نظامي. سرپيچي زشت است، چه از خدا چه از بندگان خوب خدا. راه طولاني است، گويا پاياني ندارد! واقعا خسته شده‏ايم، عرق از چانه‏هايمان مي‏ريزد. خوب است تجهيزات نداريم وگرنه خدا رحم کند. حدود دو ساعت دويده‏ايم. يک دايره بزرگ تشکيل مي‏دهيم، نرمش مي‏کنيم و سپس آرام آرام به سوي اردوگاه برمي‏گرديم. حالا راه مي‏رويم، با يکديگر شوخي مي‏کنيم، همه سرحال و شنگول شده‏ايم. در مورد کلاسها سؤال مي‏کنيم، درباره رزم شب گذشته و ماجراي خنده‏دار، از انفجارهاي مهيب، از اشتباه بچه‏ها و حرف زدن در شب. نمي‏دانم چرا زود به اردوگاه مي‏رسيم! 

عجب صبحانه‏اي! يک نصفه نان و يک نصفه کره کوچک و يک ليوان چاي داغ داغ در ليوان پلاستيکي قرمز دسته‏دار. نمي‏دانم چند لحظه طول مي‏کشد. ديگر چاي نيست. اسراف نمي‏شود. هيچ کس نان را دور نمي‏ريزد. همه تا آخرين خرده‏هايش را مي‏بلعند. صف دستشويي هم که شلوغ شده، تا 15 دقيقه ديگر، همه بايد به خط شويم. 

- از جلو نظام. 

- الله. 

- خبردار. 

- ياحسين. 

- برادرها بنشينن! در اين ساعت کلاس تخريب داريم. در جلسه قبل مين تلويزيوني و سوسکي را گفتيم و حالا نوبت به مين گوجه‏اي و بعد هم مينهاي ضدتانک مي‏رسد! قبلا هم گفتم در کار تخريب اولين اشتباه آخرين اشتباه است. پس خوب حواستان را جمع کنين و ياد بگيرين. 

چند چشم و گوش ديگر هم قرض کرده‏ايم و چارچشمي استاد را نگاه مي‏کنيم. به آرامي پيچ ته مين را مي‏چرخاند. خطرناک است. همه روي زمين سرد و خشک نشسته‏ايم. دسته‏هايمان را دور زانوها گرفته‏ايم و کمرمان را به بيرون داده‏ايم. وقتي خسته مي‏شويم دستها را پشت مي‏گذاريم و خيمه‏اي از دستها و کمر تشکيل مي‏دهيم. استاد تکرار مي‏کند: 

« همه فرار کنين! »  

همه از جا کنده مي‏شويم و فرار مي‏کنيم. هنوز چند قدمي دور نشده‏ايم که انفجار رخ مي‏دهد. وقتي دود مي‏رود همه مي‏خنديم. 

- من که نترسيدم. 

- ولي صداش خيلي زياد بود. 

- همه لاستيکها را انداخت بالا. 

- تي. ان. تي. بود يا ديناميت؟ 

استاد: وقتي مي‏خواين از ميدان مين عبور کنين و آتش دشمن روي سر شماس بايد چکار کنين؟ 

- صبر مي‏کنيم. 

- مي‏رويم جلو، مي‏زنيم به خط. 

- از يک طرف ديگر وارد مي‏شيم. 

- مي‏گيم نزن مي‏خوره به ما / خنده /. 

استاد هم خنده‏اش مي‏گيرد. اگر مي‏توانست، جلوي خنده‏اش را مي‏گرفت. چند بار هم کوشيد، اما موفق نشد. او مي‏گويد: 

« صدا از کجا بود؟ »   

همه عقب را نگاه مي‏کنند و با چشمها يک نفر را نشانه مي‏گيرند. 

« بابا چرا عقب را نيگا مي‏کنين، صدا از ديروز مانده بود / خنده / » . 

دوباره خنده. او هم، خنده‏ي گردان است. خيلي روحيه دارد. با وجودي که کمي چاق است ولي با هر زحمتي هست، در تمام امور دخالت مي‏کند گاهي اوقات هم حرفهايي مي‏زند که باعث روحيه مي‏شود. همه دوستش دارند. با وجودي که خيلي شوخ است هنگام سينه‏زني بيشتر از همه گريه مي‏کند. 

استاد ادامه مي‏دهد: 

« يادتان باشه تمام اگرها و شايدها و بايدها و نبايدها را ميدان جنگ و مقتضيات زمان و مکان معلوم مي‏کند، ولي يک چيز ثابته و آن ياد خدا و ذکر خدا و صبر و توکله. توکل کنين بر خدا و عمل کنين. عمل بدون ياد خدا کف روي آبه. خودتون را خدايي کنين. »  

کلاس تاکتيک پر از معنويت است. هرجا کار سخت مي‏شود و از انسانها کاري برنمي‏آيد، امدادهاي غيبي و نهانخانه‏ي دل به داد آنان مي‏رسد. بايد به حبل الله دست انداخت. 

« برادران با يک صلوات در اختيار خودشون! »  

نماز ظهر و عصر هم با شکوه تمام به امامت روحاني اردوگاه با نظمي خاص و دعاهاي مخصوص اقامه مي‏شود. 

اينجا که رستوران نيست. يک سيني خورشت قيمه براي 10 نفر. آخر اين سيني در هيأتها براي چهار نفر است! اما اينجا هيأت نيست. اينجا حماسه عاشورا بازسازي مي‏شود. در اينجا فقط روضه و گريه‏ي خالي نيست. قاشق اول و قاشق دوم. قاشق سوم خالي مي‏آيد بالا. هيچ کس رو به سيني نمي‏تواند بنشيند. 

همه از پهلو و فقط يک دست وارد سيني مي‏شود. اما خيلي خوشمزه است. نمي‏دانم چرا کم است؟ لقمه آخر را آرام مي‏جويم. چه لذتي دارد. هر چيزي اندازه دارد. در اينجا هم که معلوم است بايد کمتر باشد. 

يک ساعت استراحت داريم. اما بعدازظهر استاد مي‏پرسد: 

- چي داريم؟ 

- مخابرات و بي‏سيم. 

آه چقدر سخت است. مقداري از درس مخابرات را به شکل ديالوگ مرور مي‏کنيم. 

ديگر رمقي باقي نمانده. غروب شده. آستينها بالا، براي گرفتن وضو. حالا تو در صف نماز جماعتي. جماعتي يکرنگ و يکدل. خاکي و خسته ولي مشتاق و اميدوار. 20 روز است که در نماز جماعت پادگان شرکت مي‏کني و بعد از نماز مغرب سر را به مهر مي‏گذاري و مي‏گويي: « الهي قلبي محجوب و عقلي معيوب... »  

ديگر مي‏فهمي؛ به اندازه مي‏خندي. به اندازه حرف مي‏زني. به اندازه مي‏خوابي. به اندازه مي‏خوري. چابک و زرنگ. به راحتي 10 کيلومتر را مي‏دوي. يکصد متر سينه‏خيز مي‏روي. خوب نشانه مي‏گيري. دوست و دشمن را مي‏شناسي. مي‏داني براي چه آمده‏اي. به کجا مي‏روي. چگونه بايد رفت. چگونه بايد ماند و زندگي کرد. حالا تو شناخت پيدا کرده‏اي. دنيا را فراتر از خور و خواب مي‏بيني. سختي کشيده‏اي. آموزش ديده‏اي. پوتينهايت درب و داغون شده. لباسهايت را چند بار خودت دوخته‏اي. در دل شب، هم شليک کرده‏اي و هم مناجات. 

مي‏داني صبر چيست. ترس را فراري داده‏اي. يک بار ديگر « قالوا بلي »  گفتي. حالا تو رزمنده‏اي. يک بسيجي کامل. 

تمام شد. آموزش به پايان رسيد. هنگام خداحافظي است. عجب غروبهاي 

قشنگي داشت، اما صبحش زيباتر بود. همه نيروها در يک صف ايستاده‏اند. کمي آن طرفتر مسئولان پادگان در صفي کوچک. جلو مي‏رويم. گريه شروع مي‏شود. دست در گردن مسئول تاکتيک، گريه. دست در گردن مسئول تخريب، گريه. دست در گردن روحاني پادگان، گريه. دست در گردن مسئول آموزش کمکهاي اوليه، گريه. گريه امان نمي‏دهد. اولين ديوان جدايي نگاشته مي‏شود. حالا مي‏داني که محبت و هجران چقدر با هم در ارتباطند. حالا بايد جلوي گريه‏ات را بگيري. ولي نمي‏تواني. همه گريه‏شان گرفته، خنده و لبخند چاشني گريه شده است. اما اينها خيلي اذيت کرده‏اند. البته اذيت که نه؛ آموزش داده‏اند. در اين يک ماه، دستکم 20 شب، رزم شبانه داشتيم. بارها ما را سينه‏خيز بردند. کيلومترها دويديم و راهپيمايي کرديم. نزديک بود در چاله‏ي انفجار و اتاق گاز خفه شويم. از صبح تا شام و از شب تا صبح و آموزش. همين برادر خدامي چقدر تير زير پاهايمان زد. آن روز که رفتيم ميدان تير، از ترس و خستگي همه نق مي‏زدند. خيلي جدي بودند. يادش به خير. چه صبحگاهي داشتيم. چه نمازهايي خوانديم. چه سينه‏زنيهايي برپا کرديم. مي‏رفتيم رزم شبانه و در دل شب گريه و زاري مي‏کرديم. 

اما همه‏اش تمام شد. همه رفتني هستيم. حالا نوبت ماست. ستوني که از بچه‏ها تشکيل شده به پايان رسيده است. همه روبوسي کرده‏ايم. اتوبوسها با پرچمهاي سرخ و سبز و پرچم سه رنگ جمهوري اسلامي ايران تزيين شده است. هنوز باور نمي‏کنيم که آموزش تمام شده است. 

پادگان کوچک و کوچکتر مي‏شود. اما اين انسانها هستند که در دلمان جاي گرفته‏اند و هيچ گاه آنها را از ياد نخواهيم برد. قول داده بودند پس از اتمام آموزش به مرخصي مي‏رويم. اما انگار شرايط فرق کرده است. حرفي از مرخصي و اين حرفها نيست. راه مي‏افتيم، از اين شهر به آن شهر. يک روز است که در راه هستيم. عده‏اي از بچه‏ها در مورد لزوم مرخصي صحبت مي‏کنند. حرفها بيشتر مي‏شود. همه منتظر مرخصي هستند. اين حرفها به گوش مسئول نيروهاي اعزامي 

مي‏رسد. مي‏گويد: « وقتي تحويل لشکر و گردان مربوطه شديد و جاهايتان مشخص شد به مرخصي مي‏رويد »  

گرماي جنوب هواي داخل اتوبوس را آتشين کرده است. ساعت نزديک نه صبح است. فکر مي‏کنم سه ساعت ديگر هوا چقدر گرم خواهد شد؟ پيچ و خمهاي جاده تمام شده و پس از گذر از چند تپه و پستي و بلندي به دشتي هموار و سوزان مي‏رسيم. اولين چيزي که جلب توجه مي‏کند، دو رديف آهن باريکي است که به موازات هم تا دور دست کشيده شده است. اتفاقا آن ديو سياه نيز از راه مي‏رسد و در ايستگاه مي‏ايستد. راه آهن را مي‏گويم. قطار سوخته‏اي نيز در کنار ريل واژگون شده است. در ايستگاه چند درخت کوچک و بزرگ ديده مي‏شود و عده‏اي از کارگران زير سايه‏ي درختها استراحت مي‏کنند. 

صداي صلوات قطع نمي‏شود: « حسين حسين مي‏گيم مي‏ريم کربلا » .

منبع: کتاب استقامت در مسير

زمستان سال 63 بود. برف همه جا را پوشانده بود و هوا به شدت سرد بود. منزل مشغول کارهاي روزمره بودم که صداي زنگ تلفن توي اتاق پيچيد، گوشي تلفن را برداشتم؛ بفرمايين. سلام و احوالپرسي که کرد، شناختمش. من هم جواب سلامش را دادم و گفتم: خوش آمدين، چه عجب از اين طرف‏ها... 

گفت: امروز از منطقه اومده‏ام، گفتم يک احوالپرسي بکنم... 

خوشحال شدم و قبل از هر چيزي براي شام دعوتش کردم. او هم قبول کرد و قول داد براي شام بيايد منزل ما. خوشحالي‏ام دو برابر شده بود. دست به کار شدم تا شام خوبي درست کنم... 

ساعت 9 شب بود و هنوز از مهمان‏ها هيچ خبري نبود. کم‏کم دل نگران مي‏شدم که زنگ تلفن به صدا درآمد گوشي را برداشتم؛ آقا سيد خودمان بود پرسيدم: از آقا مهدي و دوستش چه خبر؟ خيلي دير کرده‏ان، شام خيلي وقته حاضره. 

آقا سيد زد تو ذوقم و گفت: فکر نمي‏کنم آقا مهدي بتونه شام بياد منزل ما، اما براي استراحت مياد. 

ناراحت شدم و گفتم: اگه قرار بود نياد پس چرا قول داد؟ 

آقا سيد گفت: خوب با مسوولين شهر جلسه داشت، شايد تا اين ساعت شام را هم يک جايي خورده. 

ناراحتي‏ام چند برابر شد. پيش خودم از آقا مهدي رنجيده‏خاطر شدم. ساعت 10 شب را نشان مي‏داد، زنگ منزل به صدا درآمد، زود در را باز کردم و چهره نوراني و صميمي آقا مهدي توي قاب چشمانم جا گرفت. از خوشحالي در پوستم نمي‏گنجيدم. بدون هيچ صحبتي رفتم سر اصل مطلب: آقا مهدي! چرا شام نيومدين منزل ما، چرا بدقولي کردين؟! به خاطر شما براي شام کوفته تبريزي حاضر کرده بودم. 

آقا مهدي گفت: کي گفته ما شام خورديم؟! زود شام را آماده کن. 

با خوشحالي شام را آماده کردم و سفره را چيدم. به آقا سيد گفتم: ماجراي تلفن شما چه بود؟ شما که گفتين آقا مهدي و دوشتش شام خورده‏ان! 

گفت: آقا مهدي با مسوولين در استانداري و امام جمعه و چند جاي ديگه هم جلسه داشت، خوب من فکر کردم در برابر اصرار اونا تسليم مي‏شه؛ اما آقا مهدي هيچ جا زير بار نرفت و برحسب قولي که به شما داده بود، آمد منزل ما شما بخوره... 

گفتم: آقا مهدي! اجر و ثواب چند سال جنگ و جهادت يک طرف، اجر و ثواب خوش قولي امشب هم يک طرف. 

آن سفر آخرين باري بود که آقا مهدي به منزل ما آمد.

سعيده يوسف‏زاده‏

منبع: کتاب آشنايي ها

نصرالله و غلامحسين به ديوار تکيه داده بودند و با هم حرف مي‏زدند. دستشان را براي ما تکان دادند و خنديدند. قلبم مثل قلب گنجشک مي‏زد. آب دهانم خشک شده بود. نمي‏دانستم گريه کنم و يا بخندم. دوست داشتم فريادي بزنم که تمام آدم‏ها صدايم را بفهمند. خودمان را به نصرالله و غلامسيحن رسانديم. سلام کرديم و دست داديم. آن طرف‏تر نوجواني هم‏سن و سال ما داشت گريه مي‏کرد. با صداي لرزان از غلامحسين پرسيدم: «براي چه گريه مي‏کند!» گفت: «اسمش را نمي‏نويسند!» هنوز حرفش تمام نشده بود که پشتم يخ کرد و تمام بدنم لرزيد. احساس مي‏کردم که حالم مي‏خواهد به هم بخورد؛ اما خودم را سفت گرفتم و راه افتادم به طرف ساختمان جهاد. من از جلو مي‏رفتم و آن‏ها به دنبال من. از پله‏ها رفتيم بالا. توي راهرو ساختمان شلوغ  بود.

همه هم سن و سال ما بودند. آن‏ها مثل ما براي ثبت‏نام آموزش مهندسي آمده بودند. خودم را رساندم به اتاق اطلاعات. از پشت شيشه نگاه کردم توي اتاق. آقاي معيني لم داده بود روي صندلي‏اش و داشت با تلفن صحبت مي‏کرد. ما را که ديد با دستش اشاره کرد به طرف در اتاقش. توي يک چشم به هم زدن خودمان را انداختيم توي اتاق.

سلام کرديم و دست داديم. آقاي معيني مثل هميشه مي‏خنديد. وقتي دستم را گذاشتم توي دستش، دستم را فشار داد و گفت: «کوچولو مي‏خواهي کجا بروي! شما جغله‏ها را که جايي راه نمي‏دهند!» هنوز حرفش تمام نشده بود که چشم‏هايم پر از اشک شد و چند قطره اشک از گوشه‏ي چشم‏هايم پريد بيرون. نگاهم کرد، خنديد، دستي کشيد به سرم و گفت: «آ چه قدر لوس حالا کي گفت زود آبغوره بگيري! گريه کني! گريه ندارد!» بلند بلند خنديد. نگاهي به ابراهيم کرد. چشمکي زد و گفت: «بچه، تو برو گوسفندت را بچران! برو پي کارت! تو را به جنگيدن با عراقي‏ها چه!» 

مژه‏هايم را روي هم فشار دادم، بغض کردم و با زور خنديدم. 

ابراهيم گفت: «آقاي معيني اذيت نکن! تو رو خدا!» 

غلامحسين گفت: «آقاي معيني اگر شما بگوييد، اسم ما را مي‏نويسند!» 

آقاي معيني مي‏خواست اشکم را دربياورد، دوباره گفت: «حالا شما را يه حرفي! اما اين جوجه را اصلا! فکر نمي‏کنم! تو بگو ابراهيم، بد مي‏گم!» 

غلامحسين و ابراهيم خوشحال شدند و خنديدند. نصرالله خودش را راست گرفت؛ اما من دوباره بغض کردم. 

آقاي معيني گفت: «شوخي کردم، برويد اتاق پذيرش پيش آقاي کاظمي. ببينيد چي کار مي‏کند! مي‏نويسد يا نه؟» 

منبع: کتاب اگر نامهربان بوديم و رفتيم

ظهر جمعه بود، دومين روز عمليات خيبر. حوالي پل طلاييه صحنه‏هايي سرخ از ايثار و رشادت مردان عاشورايي را در ذهن خود ثبت مي‏کرد. شب قبل به دستور آقا مهدي باکري وارد منطقه شده بوديم؛ دو گردان از لشکر عاشورا و دو گردان هم از لشکر نجف اشرف. تا رسيدن نيروهاي لشکر 27 حضرت رسول بايد با دشمن مي‏جنگيديم. مأموريت ما موفقيت‏آميز بود و توانسته بوديم به عمق مواضع دشمن نفوذ کنيم و در اطراف پل طلاييه موضع بگيريم. 

ساعت حوالي چهار بامداد روز شنبه، به فکر افتاديم که با روشن شدن هوا، دشمن دست به پاتک خواهد زد، بايد چاره‏اي انديشيد. 

نتيجه صحبت‏هاي فرماندهان اين شد؛ نيروهاي لشکر نجف و گردان امام حسين (ع) لشکر عاشورا با عمليات غافلگيرانه پل طلاييه را نصرف کنند. يک گروهان از گردان علي‏اکبر هم با آنها برود و دو گروهان هم جاده منتهي به پل طلاييه را حفظ کنند. من  جزو نيروهايي بودم که در کنار ورمزياري (1) مانديم تا جاده را حفظ کنيم و مانع محاصره بقيه نيروها شويم. 

زمين مسطح بود. شروع کرديم به کندن جان پناه براي خودمان تحرکات زرهي دشمن را مي‏ديديم و سنگرهاي ما هم آسيب‏پذير بود. با اين حال درگيري‏هاي پراکنده‏اي با دشمن داشتيم. وقت نماز صبح شده بود. نماز را خوانديم و پس از نماز بود که صداي مشهدي عبادي فرمانده گردان امام حسين (ع) از ميان خش‏خش گوشي بي‏سيم پيچيد: برادر ورمزياري! ما پل را تصرف کرديم. جاي مناسبي است براي پدافند. بهتره با نيروهات بيايي اينجا. تا هوا روشن نشده و دشمن پاتک نزده بيايين... 

ورمزياري نيروها را حرکت داد. در حين حرکت متوجه شديم که جلوتر از ما دو گروه زرهي در دو طرف جاده با همديگر درگير هستند. يکديگر را محکم مي‏کوبيدند. مات و مبهوت نگاه مي‏کرديم به صحنه درگيري. دو تن از بچه‏ها را فرستادند براي کسب اطلاعات. بچه‏ها سريع برگشتند. گفتند هر دو طرف، نيروي دشمن هستند. به خيال اين که طرف مقابل دشمن است بر سر همديگر آتش مي‏ريزند. اين وضعيت براي ما خوشحال کننده بود که سرشان به خودشان گرم است؛ ولي گذشتن از ميان اين حجم آتش ممکن نبود، عبور از جاده يعني بردن دو گروهان به کام مرگ! 

مجبور بوديم از راه ميان بر برويم. راه ميانبر يعني عبور از کنار سنگرها، تانک‏ها و دوشکاهاي دشمن. يعني عبور از جلوي چشم عراقي‏ها که هر لحظه منتظر ما بودند

ولي هيچ راهي غير از اين نبود. آرام آرام خزيديم توي دشت، مواظب صداي نفس کشيدن‏مان بوديم که عراقي‏ها متوجه نشوند. اما با روشن شدن هوا، عراقي‏ها متوجه ما شدند. تيراندازي‏ها به طرف ما شروع شد و فشارها رفته رفته شدت گرفت و عراقي‏ها عرصه را بر ما تنگ کردند. ما هم مقاومت مي‏کرديم. عقربه‏هاي ساعت ده صبح را نشان مي‏داد که 

با آقا مهدي باکري تماس بي‏سيمي برقرار شد. ورمزياري صحبت کرد وضعيت را برايش شرح داد. در آخر پرسيد: «آقا مهدي! حال تکليف چيه؟ چيکار کنيم؟» 

آقا مهدي گفت: هنوز از نيروهاي حضرت رسول خبري نيست. از شما انتظار دارم حسين وار در مقابل يزيديان استقامت کنيد... 

حرف‏هاي آقا مهدي حجت را بر ما تمام کرده و تکليف معلوم شده بود. با اين پيام جان تازه‏اي گرفتيم. همه مي‏دانستيم که اگر نيروهاي لشکر حضرت رسول نيايند، اميدي به بازگشت نيست. ولي هيچ کس به فکر بازگشت نبود. نه گلايه‏اي و نه خمي به ابروئي... تکليف اين بود حسين وار جنگيدن و حسين وار شهيد شدن. 

حلقه محاصره لحظه به لحظه تنگ‏تر مي‏شد. نيروهاي عراقي انگار بو برده بودند که ديگر براي ما نيروي کمکي نمي‏رسد جسارت‏شان بيشتر شده و به شکل سازمان يافته به ما هجوم مي‏آوردند. 

بچه‏ها هر چند دقيقه يکي مي‏افتاد؛ مجروح يا شهيد. زخمي‏ها تا حد امکان مداوا مي‏شدند. ورمزياري يک جا بند نمي‏شد و هر لحظه به نيروها سر و سامان مي‏داد. ايازي معاون ورمزياري رفت  ايستاد پشت دوشکاي غنيمتي. وقتي آتش کرد نفسي تازه کرديم.

ورمزياري نگران تلف شدن نيروهايش بود. ده- دوازده نفر با خودش برداشت رفتيم به شکار تانک ها و شکستن حلقه محاصره. بقيه را هم داخل کانال فرستاد. 

حاج مهدي روحاني گردان، ظفرکش، مهري، کريم ظاهري، بنده و... گروه ده- دوازده نفري ورمزياري را تشکيل مي‏داديم. 

تانک‏هاي دشمن با تير مستقيم جاده را مي‏کوبيدند. سطح جاده بالاتر از سطح زمين بود. براي در امان ماندن از تيرهاي مستقيم تانک‏ها از کناره جاده نيم‏خيز مي‏دويديم. ظاهر شدن هلي‏کوپترهاي عراقي در آسمان منطقه اوضاع را خراب‏تر کرد و باران گلوله و ترکش بود که بر سرمان باريدن گرفت. 

ظفرکش اولين شهيد جمع ما شد. به دنبال شهادت ظفرکش، يکي از بچه‏ها با آرپي‏جي، نفربر عراقي را زد و سپس يکي ديگر با آرپي‏جي ايفاي پر از مهمات را هدف گرفت. جنگ تمام عيار بين ما و دشمن در جريان بود. ما براي شکستن محاصره مي‏جنگيديم و آنها براي به دام انداختن ما. 

با اصابت تيري کريم ظاهري هم افتاد و ورمزياري سينه‏خيز خودش را کشيد طرف پيکر نيمه جان کريم. سرش را گذاشت روي زانويش. کريم فرمانده يکي از گروهان‏هاي ورمزياري بود. 

مدت زيادي دوشادوش هم جنگيده بودند و اينک کريم داشت از دست مي‏رفت. صداي حزن‏انگيز ورمزياري در ميان هق‏هق گريه‏هايش شنيده مي‏شد؛ کريم! آقا کريم نرو، کريم منو تنها نذار. قرار نبود تنهايي بري... اشک از چشمان ورمزياري سرازير شده بود، صورتش را گذاشت روي صورت کريم و لحظاتي در همان حال ماند.

وقتي سرش را از صورت کريم برداشت که ديگر روح کريم به آسمان پرواز کرده و داغ رفتنش، بر دلهايمان سنگين شده بود. 

فشار دشمن بيشتر شده بود و حلقه محاصره تنگتر. آن قدر گلوله‏هاي تانک‏ها به جاده خورده بود که جاده هم سطح زمين شده بود و ديگر هيچ جان پناهي نداشتيم. دشمن ما را براحتي مي‏ديد، فاصله‏مان با پل هم زياد بود و اميدي به کمک نبود. ورمزياري به خاکريزي که درصد متري‏مان بود اشاره کرد و گفت: اگه برسيم اون خاکريز، مي‏تونيم از پس‏شان برآييم. 

نيروها را دو گروه کرد و بصورت آتش حرکت از مخمصه گريختيم و رفتيم پشت خاکريز. اينجا وضعيت نسبت به قبل بهتر بود؛ ولي تيرهاي مستقيم تانک فرصت سر بلند کردن نمي‏داد. 

پشت خاکريز، چند تا از بچه‏ها نيز شهيد شدند. با تعدادي اندک هنوز مقاومت مي‏کرديم. تعداد آنهايي که سالم بودند انگشت شمار بودند ورمزياري، مهدوي، مهري، بنده و يکي دو نفر ديگر. امکان سرپا ايستادن نبود و سينه‏خيز جابجا مي‏شديم و اگر در اين حال کسي زخمي هم مي‏شد امکان کمک کردن نبود. تانک‏ها نزديکتر مي‏شدند. گه‏گاه گفته آقا مهدي باکري توي بي‏سيم را به همديگر يادآوري مي‏کرديم؛ حسين وار جنگيدن و حسين وار شهيد شدن. با اين يادآوري روحيه مي‏گرفتيم. 

تانک‏هاي دشمن مي‏زدند و پيش مي‏آمدند. مهدي شهيد شد و حاج‏آقا مهدوي هم به شدت زخمي. تيرهايمان ته کشيده بود. چيزي در بساط نداشتيم. به غربت بچه‏ها افسوس مي‏خوردم. تير ديگري به مهدوي خورد و اوضاعش وخيم‏تر شد. ورمزياري  درست در نوک درگيريها بود و نزديکترين نقطه به دشمن. يکي از تيرهاي دشمن اين بار هدفم گرفت و نشست در پيکر خسته‏ام. 

فقط ورمزياري بود که همچنان آتش مي‏ريخت بر سر دشمن. شجاعت و شهامتش به حيرتم واداشته بود که يک لحظه ديدم تيري خورد به سرش. ورمزياري افتاد. ولي هنوز زنده بود. نگاهم با نگاه ورمزياري که گره خورد با اشاره به من فهماند که نقشه عملياتي توي جيبم است بردار خاکش کن، نبايد به دست عراقي‏ها بيفتد. 

قدرت حرکت نداشتم و چنين کاري هم از من برنمي‏آمد. دشمن رسيده بود بالاي سر بچه‏ها و تير خلاص مي‏زد. عمامه مهدوي تا آخر سرش بود و هنوز هم عمامه غرق به خون را بر سر داشت. تانک‏ها رسيده بودند نزديکي‏ام و جنازه‏هاي تعدادي از بچه‏ها زير شني تانک‏ها له شده بودند.مهدوي و ورمزياري هنوز رمقي در پيکر داشتند و هر دو ذکر مي‏گفتند: يا زهرا (س)، يا مهدي ادرکني و يک لحظه هر دو با هم گفتند: «السلام عليک يا اباعبدالله...» و ديگر هيچ صدايي نيامد. ديگر هيچ تيري از طرف ما به سوي دشمن شليک نمي‏شد. فقط چند تا مجروح بوديم. دشمن به غير از زخمي‏ها که حال حرف زدن نداشتند بقيه را با تير خلاص زدند. با خود مي‏گفتم؛ کاش يکي به آقا مهدي مي‏گفت که نيروهايت به سفارش تو، حسين وار جنگيدند و حسين وار شهيد شدند؛ ولي اين امکان ديگر براي ما نبود. سربازان عراقي ما را به اسارت مي‏بردند و مقاومت در پل طلاييه خاتمه يافته بود. 

نوشته: ابوالفضل هادي 

پي نوشتها:

1- علي اكبر ورمزياري اهل سلماس آذربايجان غربي و فرمانده دلاور و گمنام گردان علي اكبر لشكر عاشورا در عمليات خيبر

منبع: كتاب آشنايي ها ( مجموعه خاطرات شهيد باكري )