امام علي(ع): «و لا مال اذهب للفاقة من الرضي بالقوت...(111) هيچ سرمايهاي چون بسنده كردن به مقدار لازم (و صرفهجويي)، فقر را بيشتر از بين نميبرد.»
دوران رياضت اقتصادي، و قناعتپيشگي، و صرفهجوييهاي بسيار دقيق و منطقي، براي دستيابي به توازن و تعادل اقتصادي، امري اجتنابناپذير است. در پرتو چنين روشي عدالتي فراگير پديد ميآيد و همه به نيازهاي خود دست مييابند.
تجربة كشورهاي توسعه يافته بهترين شاهد اين موضوع است، و دقيقاً سخن والاي امام همين است كه هيچ امري بيشتر از رضايت به قوت و حداقل زندگي (يعني رياضت اقتصادي) براي از ميان برداشتن عقبماندگي و فقر، كارسازتر نيست. در صورت تقسيم عادلانة كمبودها و زهد و قناعت اقتصادي، همه به كار و تلاش روي ميآورند و چرخ اقتصاد را به گردش مياندازند، و از انتظارات خود ميكاهند و همين بستر مناسب براي عدالت اجتماعي خواهد بود. اين سخن آمده است: «و كنزَ اغني من القناعة هيچ سرمايهاي كارآتر از قناعت نيست.» و اين بر گويايي اين اصل ميافزايد كه تحمل و پذيرش دشواريها مقدمهاي خواهد بود براي سامانيابي اقتصادي و اجتماعي.
