در این قسمت، ابتدا به نحوه ارسال آرایه های دو بعدی به توابع می پردازیم و سپس آرایه های با ابعاد بالاتر می پردازیم.

شاید تصور کنید که برای تعریف یک آرایه دوبعدی بعنوان پارامتری از یک تابع، تنها قرار دادن دو علامت [] کافی است و نیازی به ذکر ابعاد آن نیست. اما متاسفانه اینگونه نیست، بلکه برنامه نویس باید تعداد ستونهای آرایه دوبعدی را صریحا مشخص نماید، اما نیازی به تعیین تعداد ردیفهای آن نیست. بعنوان مثال فرض کنید تابعی مانند test داریم که بعنوان ورودی یک آرایه دو بعدی و تعدادی پارامتر دیگر دریافت می کند. تعریف تابع بصورت زیر اشتباه است:

void test(int A[][], …) {

تعریف درست، تعریفی مانند زیر است:

void test(int A[][10] , …) {

همانطور که می بینید تعداد ردیفها مشخص نشده است، اما تعداد ستونها برابر 10 تعیین شده است. در هنگام فراخوانی تابع test، می توان هر آرایه دوبعدی 10 ستونی را به آن ارسال کرد. آرایه ارسالی به تابع می تواند 5×10 و یا 20×10 باشد، اما نمی تواند مثلا 5×20 باشد.

اکنون به 2 برنامه نمونه دقت کنید.

در این قسمت، ابتدا به نحوه ارسال آرایه های دو بعدی به توابع می پردازیم و سپس آرایه های با ابعاد بالاتر می پردازیم.

شاید تصور کنید که برای تعریف یک آرایه دوبعدی بعنوان پارامتری از یک تابع، تنها قرار دادن دو علامت [] کافی است و نیازی به ذکر ابعاد آن نیست. اما متاسفانه اینگونه نیست، بلکه برنامه نویس باید تعداد ستونهای آرایه دوبعدی را صریحا مشخص نماید، اما نیازی به تعیین تعداد ردیفهای آن نیست. بعنوان مثال فرض کنید تابعی مانند test داریم که بعنوان ورودی یک آرایه دو بعدی و تعدادی پارامتر دیگر دریافت می کند. تعریف تابع بصورت زیر اشتباه است:

void test(int A[][], …) {

تعریف درست، تعریفی مانند زیر است:

void test(int A[][10] , …) {

همانطور که می بینید تعداد ردیفها مشخص نشده است، اما تعداد ستونها برابر 10 تعیین شده است. در هنگام فراخوانی تابع test، می توان هر آرایه دوبعدی 10 ستونی را به آن ارسال کرد. آرایه ارسالی به تابع می تواند 5×10 و یا 20×10 باشد، اما نمی تواند مثلا 5×20 باشد.

اکنون به 2 برنامه نمونه دقت کنید.

 با توجه به اين كه برنامه هاي تحت داس رابط ضعيفي نسبت به ويندوز و لينوكس و... دارند ما حداقل بايد برنامه هايمان را به ماوس مجهز كنيم تا اين نقص تا حدودي برطرف شود. مخصوصا اگر بخواهيم يك برنامه گرافيكي بنويسيم برنامه مان بدون ماوس غير قابل استفاده خواهد بود. خب بهتره بريم سر اصل مطلب. در اين مقاله فعال كردن ماوس در زبان C توضيح داده شده. البته ما ماوس را با استفاده از وقفه ها كه در تمام كامپيوترهاي IBM يكي هستند فعال مي كنيم و كدهاي ارائه شده با كمي تغيير در پاسكال و بيسيك نيز كار خواهند كرد. اگر شما با زبان C آشنايي نداريد ممكن است اين كدها برايتان ناآشنا باشند. پس بهتر است از خواندن اين مقاله صرفنظر كنيد. البته ممكن است به زودي آموزش C و ++C را نيز در اين سايت بگذاريم. ابتدا براي اين كه از ماوس استفاده كنيم بايد بفهميم كه درايور ماوس نصب شده يا نه؟ اگر نصب نشده باشد نمي توان ماوس را فعال كرد. براي اين كار از تابع شماره 00hex از وقفه 33hex استفاده مي كنيم. اگر قبلا با وقفه ها كار كرده باشيد حتما مي دانيد كه شماره تابع وقفه در ثبات AH قرار مي گيرد ولي توابع 33hex به جاي AH از AX استفاده مي كنند. يعني براي فراخواني اين وقفه شماره تابع آن را در ثبات AX قرار مي دهيم. پس از فراخواني اين وقفه اگر مقدار ثبات AX برابر 0000hex باشد يعني درايور ماوس نصب نشده و ما نميتوانيم از ماوس استفاده كنيم. پس از اين كار بايد نشانگر ماوس را د ر صفحه ظاهر كنيم. نشانگر ماوس دقيقا در وسط صفحه ظاهر خواهد شد.