تاخت و تاز اسب­های تروا در عرصه بانکداری الکترونیک
نویسنده: رابرت واموسی
مترجم: فاطمه اللهیاری- دنیای کامپیوتر و ارتباطات
امروزه دامنه آثار زیانبار تروجان­های موذی به عرصه بانکداری الکترونیک هم کشیده شده است. از جمله تروجان های معروف به بانک­زن، حساب های پس انداز آنلاین را طوری از کار می اندازند که قربانیان از مشاهده کلاهی که در حال رفتن روی سرشان است عاجز می مانند. سابقا این کار به وسیله دزدیده شدن نام کاربری و رمز عبور یک بانک خاص صورت می­گرفت. تبهکاران نیز برای خالی کردن حساب بانکی دیگران به طور دستی باید رمز حساب را کشف می کردند. بخش خدمات مالی بانک­ها برای جلوگیری از چنین حملاتی، برخی روش­های قضایی مانند دستگاه id، ردیاب و طرح برخی سؤال­های تشخیصی را به کار می بندند. اما متأسفانه تبهکاران در مواجهه با چنین موانعی، زیرک­تر شده­اند. یکی از این تروجان ها با نام urlzone به حدی پیشرفته است که شرکت اینترنتی امنیتی فینجان (finjan) آن را نسل بعد برنامه های ویروسی می خواند.
دسیسه­های بزرگ­تر

هیچ برنامه نویسی نمی تواند مدعی باشد که قطعه کدی که نوشته است درست و بدون مشکل کار می کند، همیشه یک حالت هست که شما آن را در نظر نگرفته اید و همان باعث بروز خطا می شود. پس هیچ گاه نباید کامپایل درست کد را به حساب درست بودن آن بگذارید.
خب چاره چیست؟ آزمون های پیاپی توسط افراد متفاوت؟ این عمل در فاز اولیه توسعه هزینه بر است. بهتر است منتظر بمانید تا گروه آزمایش، درستی عملکرد کد شما را تایید کند. برای گرفتن این تاییدیه آزمایش های واحد (unit testing) به کمک شما خواهد آمد. آزمایش واحد بیشتر برای تعیین درستی کارکرد یک متد به کار می رود.
آیا هر متدی را می توان در آزمایش واحد گنجاند؟
بی شک نه! چراکه برای هر آزمایش واحد، حد و مرزی وجود دارد و آزمایش باید در آن حد و مرز قرار بگیرد. مثلا متدی که برای وصل شدن به پایگاه داده است یا بارگذاری فایل از اینترنت یا خواندن فایل، جزو آزمایش های واحد محسوب نمی شود. برای مثال اگر یکی از متدهای شما بزرگترین عدد یک فهرست را از پایگاه داده دریافت می کند، در متدی که برای آزمایش واحد آن تهیه خواهید کرد نباید هیچ گونه کدی جهت برقراری ارتباط با دیتابیس نوشته شود.این امر سبب سریع تر اجرا شدن آزمایش های واحد خواهد شد و در آینده شما را از انجام آن به دلیل کند بودن روند انجام آزمایش ها، منصرف نخواهد کرد. همچنین تغییرات انجام شده در لایه دسترسی به داده ها سبب غیرمعتبر شدن این نوع آزمایش ها نخواهد شد. به بیان دیگر وظیفه متد آزمایش واحد، اتصال به پایگاه داده یا شبکه یا خواندن اطلاعات از یک فایل نیست.
چرا برنامه نویس ها آزمایش های واحد را انجام نمی دهند؟

تفاوت میان یک برنامه نویس ماهر و یک برنامه نویس معمولی در چیست؟ برنامه نویسی همانند علوم نظری مثل فیزیک و شیمی نیازی به طی درجات بالای علمی ندارد تا بشود فهمید دقیقا چه اتفاقی در حال افتادن است. حتی برنامه نویس های بزرگی وجود دارند که مدرک علوم کامپیوتری ندارند. اگر برنامه نویسی را با امور دیگر مقایسه کنیم، قطعا برنامه نویسی مانند ژیمناستیک، نقاشی یا خوانندگی به استعداد نیاز ندارد. البته برنامه نویسی به احتیاط و زبردستی نیاز دارد، درست شبیه ریخته گری. در کلاس های مشابه و عملی، برخی دانشجویان با کمترین تلاش اشیای زیادی ایجاد می کنند و بسیاری دیگر دست آخر به هیچ نتیجه ای نمی رسند و همان اشتباهاتی را می کنند که قبلا به آن ها گوشزد شده بود. کسی در برنامه نویسی بهتر است که این 4 ویژگی زیر را در خود تقویت کند: ?- توجه به جزئیات در برنامه نویسی جزئیات مهم هستند. کامپیوترها به معنای واقعی کلمه نادان هستند و نمی توانید سه چهارم برنامه را بنویسید و بعد به آن بگویید: «خودت که می دانی منظورم چیست؟» و انتظار داشته باشید کامپایلر بقیه کارها را بکند. اگر زبان برنامه نویسی تاکید کند که باید قبل از استفاده از متغیرها آن ها را تعریف کنید، باید این کار را بکنید. اگر بگوید پرانتز را فلان جا بگذارید و آکولاد را بهمان جا، باید این کار را بکنید. ?- اطاعت کامپیوترها واقعا تابع فرمان های ما هستند. هر کاری بهشان بگویید انجام می دهند: نه بیشتر، نه کمتر. اگر شامپویی دستش بدهید و بگویید دستورالعمل را بخوان و موهایت را بشور، باید شامپوی بزرگی به آن بدهید. چون کامپیوتر مو را خیس می کند، شامپو می زند، می شوید... مو را خیس می کند، شامپو می زند و می شوید...