«طلبة شهيد: سيدعلي رضازاده» «يا ايهاالذين امنوا هل ادّلكم علي تجاره تنجيكم من عذاب اليم. تؤمنون بالله و رسوله و تجاهدون في سبيلالله باموالكم و انفسكم ذالكم خير لكم ان كنتم تعلمون» (صف،11) اي آنان كه ايمان آوردهايد! آيا راهنمايي نكنم شما را به تجارت و معاملهاي كه برهاند شما را از عذاب دردناک؟! ايمان آوريد به خدا و رسول و كوشش و جهاد كنيد در راه خدا به وسيله اندوختهها و اموال و جان هاي خويش، اين براي شما بهتر است اگر مردمي دانا و آگاه باشيد. -جوانهاي ما از خدا هستند و در راه خدا فداكاري كردند و به خدا مراجعت و برگشت ميكنند. «امام خميني» اين جانب «سيد علي رضازاده» بر حسب مسؤوليت شرعي كه در خود احساس كردم و در پاسخ به نداي حسين زمان، خميني بتشكن كه ميفرمايد: جبههها را پر كنيد؛ به جبهه آمدم تا در اين عاشوراي زمان، در پيروزي حسينيان بر يزيديان، شركت داشته باشم و چون به اين راه قدم نهادهام، بر خود لازم دانستم كه به عنوان وصيت چند سطر بر روز كاغذ بياورم و وصيتم از اين قرار است: در صورت شهادتم پس از من كسي برايم گريه نكند؛ زيرا قلب مرا خواهد آزرد و من از او راضي نخواهم شد. وصيت ديگرم اين است كه: دو برادرم محمود و جواد، راه شهدا را ادامه دهند؛ يعني وقتي به حد رشد رسيدند، براي آزادي ملل مستضعف و مسلمانان در هر گوشهاي از جهان كه باشد مبارزه كنند و تا آخرين قطره خون خود از اسلام و از امام امت، خميني بتشكن دفاع كنند و راه اين بزرگمرد را كه همانا راه اسلام راستين است، ادامه دهند و من فقط براي خدا مبارزه ميكنم؛ زيرا مبارزه تا وقتي ارزش دارد كه فقط به خاطر خدا باشد و تنها آرزوي من زيارت قبر حسين بن علي -عليهالسلام- است؛ حال چه در زندگي باشد و چه در بعد از زندگي. وصيتم سوم اين است كه: مرا در قبرستان باغسيا، پهلوي قبر عمو و بابابزرگم دفن كنيد تا افتخاري براي خانواده و قبيله خويش باشم و در تعزيه من به پدر و مادرم تبريك بگوييد؛ زيرا اين راه راهي است كه انسان را كامياب ميكند و اول دامادي هر جوان است. از شما خواهش ميكنم هر كس از من رنجيدهخاطر و ناراضي بوده، او را از من راضي كنيد، همانطور كه من از همه شما راضي هستم. اما اينك پيامم به شما پدر و مادر عزيز: اي پدر و اي مادري كه مرا با زحمت فراوان بزرگ كرديد و به اين حد رسانيديد! و تو اي مادر كه شبهاي زياد بيدار ماندي و مرا به سن بلوغ رسانيدي! حال چه انتظاري از من داريد؟ آيا انتظاري از اين بهتر داريد كه در راه خدا و در راه دفاع از دين و ميهن و دفاع از نواميس مسلمين فدا شوم؟ اگر انتظاري از اين بهتر داريد چه هست؟ چه هست كه از فدا كردن فرزند در راه خدا بهتر و شيرينتر است كه اگر راهي بهتر از اين بود حسين -عليهالسلام- علياكبر و علياصغرش را به آن رهنمود ميساخت. پس بر شما است كه بعد از من هميشه خوشحال باشيد و هرگز برايم گريه نكنيد و ديگر برادرانم را جهت مبارزه در راه خدا بزرگ كنيد و در مصيبت من صبر كنيد كه خداوند فرموده است: (من دوست دارم صابرين را) «ان الله يحب الصابرين»
توسط سجاد رنجبر رفسنجانی در شنبه 7 آذر 1388 ساعت 4:14 PM
نظرات 1
«طلبه شهيد: علي رمضاني» «الحمد لله رب العالمين والصلوة والسلام علي محمد و آله الطاهرين و لعنة الله علي اعدائهم اجمعين» البته وصيت نامة مفصلي در كشوي ميزم هست. انشاءالله عملي ميشود. اين هم براي يادآوري است. ميخواستم يك وصيت نامه مثل وصيت نامه رزمندگان بنويسم! اما خجالت كشيدم. گفتم اي روسياه! تو براي اسلام عزيز چه كردي، ميروي به حال شرمندگي. چه كنم؟ خدايا! دستم خالي است و ميگويم: كرم كن الهي كه من روسياهم فقيرم، غريبم، زبونم، ذليلم اگر لغزشي رفت و شد اشتباهي من بخت برگشته را ده پناهي چه گردد خدايا اگر رحمت آري به لطفت دل خستهام را شفا ده غريق گناهم غريق گناهم توئي خود گواهم توئي خود گواهم مگر اشتباهم مگر اشتباهم كه من بي پناهم كه من بي پناهم بحال تباهم بحال تباهم ببين اشك و آهم ببين اشك و آهم ولو دستم خالي است، اما پيش كريمي ميروم که هم كريم است، هم رحيم است و هم غفور. به قول سخن: وفدت علي الكريم بغير زاد وبالحسنات والقلب السليمي و حمل الشيء أصبح كل شي ءاذا كان الرفود علي الكريمي بارالها خودت «فرمودي يا عبادي الذين اسرفوا علي انفسهم لا تقنطوا من رحمة الله، ان الله يغفر الذنوب جميعاً». خدايا! اسراف بر نفسم كردم، حال پشيمانم پشيمانم پشيمان. عذر به درگاهت آوردم. قبولم كن. خدايا! ولو دستم خالياست، اما باز چشم اميد به لطف تو دارم و لذا عاشقانه به سويت ميآيم. شايد جهتش اين باشد كه در ميان رزمندگان هستم؛ اميد است به احترام اين عزيزان ما را هم مورد عنايت خود قرار دهي. آمين يا رب العالمين. و وصيت ميكنم يكي ازعمامههايم را که مدتي است نشستهام و در آن بوي و گرد و غبار و عرقِ رزمندگان هست، با همان حالت در قبرم بگذاريد؛ شايد از شهداي عزيز به ما هم لطفي شود. خدايا! عرض ميكنم، من هم به اين افتخار ميكنم كه در خدمت رزم آوران اسلام و درخدمت سربازان حضرت مهدي -عجل الله تعالي فرجه الشريف-، جان ناقابلم را به درگاهت اهدا خواهم كرد انشاالله. نميگويم شهيدم؛ زيرا اولاً، كاري نكردم و ثانياً، لياقت ندارم، من كجا شهادت كجا. شهادت مقامي است که علي –عليهالسلام-دربارهاشفرمود: «فزت و رب الكعبه» رستگار شوم خدايا. اما عرض ميكنم، خدايا! خودت در قرآن كريم فرمودي: «و من يخرج من بيتهمهاجراً الي الله و رسوله ثم يدركه الموت فقد وقع اجره علي الله» (س 3 آيه 100) خدايا از خانهام خارج شوم و به سويت آمدهام. الهي عنايتي كن ولو يقين در الي الله بودن ندارم؛ چون كارم براي رضاي توست. اللهم طهر قلبي من النفاِ و عملي منالريا. و اما اي مادرم! نميگويم در مرگ من گريه مكن؛ گريه خود به خود ميآيد، اما عرض ميكنم گريه با ناراحتي مكن وخواستي گريه بكني به سيد مظلومان حسين -عليه السلام-گريه كن كه بهشت را واجب ميكند و مبادا جزع بكني كه اجرت از بين ميرود. مادرم حلالم كن؛ خيلي زحمتم را كشيدي، نتوانستم آنچه كه شايسته بود. خدمت بكنم. برايم دعاكناز خدا بخواه كه مرا ببخشد كه دعا مادري قبول ميشود. در مجالس سوگواريام شجاعانه شركت ميكني، ميگويي اماما و اي رهبرعاليقدر! ما افتخار ميكنيم براي باقي ماندن هدف تو كه همان اسلام عزيز است، فرزند بدهيم و بر اين مطلب افتخار هم ميكنيم. مادرم! صابر باش. مادرم! بعد از من پيش بچّهها زياد بمان كه دل تنگ نشوند. والسلام عليك. مادر جان. خداحافظ. و امّا اي برادرانم واي عزيزانم! گوش به فرمان رهبر عزيزمان باشيد و اوامر رهبر عاليقدر ما را با دقّت عمل كنيد كه سعادت دنيا و آخرت در اينست. هميشه خواست آن عزيز را برخواستهاي خويش مقدم بداريد؛ زيرا خواست او، خواست امام زمان -عجلاللهتعاليفرجهالشريف- ميباشد. به جبهه و رزمندگان كمك كنيد. به جبهه بياييد و اين فرصت رااز دست ندهيد كه چنين فرصتي كم به دست انسان ميآيد. و امّا اي نور چشم، اي عزيز جانم! ميدانم بعد از من زحمت خانه با شما است. با استقامت و بردباري و حوصله انجام وظيفه نماييد. خيلي با عطوفت و مهرباني با بچهها رفتار كن. مبادا دل آنها را بشكني كه گناه دارد. در فرمان مادر تسليم باش، مبادا نافرماني ايشان كني كه ميدانم نميكني. فرزندم! اگر مايل شويد طلبه باشيد بهتر است و كتابهايم هم مال تو باشد و ان شاءاللّه به وصيت نامه كه در خانه است عملميكنيد و از تو ميخواهم پيرو مستقيم و محكم و ثابت در راه و هدف رهبر عاليقدر باشيد، ميدانم كه هستي. افتخار ميكنم برتو اي پسرم. فرزندم! وقتي كه از بيرون ميآييد با بچهها طوري رفتار كن كه احساس بيپدري نكنند. و امّا اي همسر عزيزم! ميدانم كه تمام زحمات متوجه به تو است. امّا اميدوارم درس از زينب كبري -عليها السلام- گرفته، مقاوم و شكيبا باشيد. مبادا خيلي ناراحتي نماييد و مبادا بداخلاقي كنيد كه اميد است چنين نباشيد و البته نيستيد، فقط براي تذكراست. اميد است بچّهها را با كمال عطوفت و مهرباني بزرگ نماييد. كاملاً مواظب باشيد از جهت درس و عبادت و اخلاِق،كامل باشند. پيش بچّهها زياد گريه نكن، اينها ناراحت ميشوند. نميگويم اصلاً گريه نكن، اينكه اصلاً نميشود، در عين حال مقاوم باش. افتخار كن. قول ميدهم كه اگر خدا لطفي كرد و به بهشت خواست ببرد بي تو قدم نگذارم و تو را هم به همراه خودم ببرم و تو همچنين قولي به من بدهيد. همسر عزيزم! شما به گردن من خيلي حق داريد. شما در خيلي مواقع مرا كمك كرديد. چه رفتار زيبايي با من داشتيد! خدايا! من عرض ميكنم از خانوادهام كاملاً رضايت دارم. من شما را حلال كردم، شما هم حلالم كنيد که در بعضي مواقع بد اخلاقي كردم. برايم بعد از نمازها دعا كنيد؛ فراموشم نكنيد. يك چيز فراموشم نميشود و آن حرف وخداحافظي راضيه است وقتيكه از منزل درآمد سه مرتبه دنبالم صدازد، «آقا، خداحافظ»، من هم ميگويم. خداحافظ شماباشد. والسلام علي من اتبع الهدي.
توسط سجاد رنجبر رفسنجانی در جمعه 29 آبان 1388 ساعت 11:18 AM
نظرات 0
بسم الله الرحمن الرحيم
«طلبة شهيد: هوشنگ ستاري» «بسم رب الشهداء و الصديقين» ... با عرض سلام به محضر مبارکتان پدرجان! اين بنده عاصي و گناهکار خدا در روز 13 بهمن از قم اعزام به جبهه حق عليه باطل با چند نفر از برادران طلبه شدم و دليل اطلاع ندادن به اين علت بود که باک از آن داشتم که محبت دو جانبه باعث مسافرتم به طرف معبودم بود، بشود. پدرجان! وظيفهام بود که به شما خبر بدهم چون شما براي بنده خيلي پدرخوبي بودي ولي در مقابل اين همه خوبيها، من بنده ذليل و درمانده خدا جز بدي به محضرتان هيچ نکردم، ميدانم که از بنده ناراحت هستي ولي چه ميشود که وظيفه همه مسلمانان است که در جبهه حضور داشته باشند چون ناموس اسلام و مسلمين در خطر است. من نروم، شما نروي، آن ديگري نرود؛ پس چه کسي در مقابل اين همه شقاوتهاي شرق و غرب بايستد. من در خرمشهر هستم و به هر سوي خرمشهر (خونين شهر) مينگرم، درد دلم جاري ميشود، همهجا ويران است. مردمانشان آواره از وطن، گذشته از اينها نميداني که چگونه برادران رزمنده در موقع تصرف بعثيها به خرمشهر چه فداکاريها کرده و چه حماسه ها آفريدند. هر گلولهاي که به خرمشهر زده شد از بدن مبارک رزمندهاي رد شده که آن هم مثل من پدر و مادر داشت، خواهر و برادر داشت و براي همين علتها خود را موظف دانستم که در برابر دشمن بايستم و با برادراني که از صورتشان نور ميدرخشد، همراه آنان در جبهه نبرد با بعثيها باشم تا اين خون بنده- که صاحب گناهان زياد هستم- با خون پاک رزمندگان آميخته شود. اميد آن دارم که مثل کوه استوار در مقابل همه سختيهايي که خداوند به احترام خودش پسنديده بايستي. مادر جان، اي محبت دلم! تمام وجودم فداي خاک پايت. مادرجان! من سه روز مرخصي داشتم که ميخواستم به خدمت سلام عرض کنم ولي متأسفانه نتوانستم... مادر جان! در گردن من شما حق زيادي داري، من تو را خيلي مادر دلسوزي دانستم. اميد دارم مرا حلال کني و مرا دعا کني که خداوند متعال به درگاهش بپذيرد. عموي عزيزم همزه علي ستاري! تو برايم جاي يک پدر بودي و حق پدريات در گردنم داري اگر از من بدي ديدهاي به بزرگي خودت ببخشيد و حلالم کنيد . مادر بزرگ سکينه! دستت را از راه دور ميبوسم، اميدوارم خداوند متعال عمر طولاني عطا بفرمايد. چون موقع عمليات رسيد 3يا 4 دقيقه مانده که حرکت کنم؛ نميتوانم اسامي همه را ببرم. از خواهران مهربان، عزيزان دلم معصومه، زهرا، فاطمه، مهدي، ليلا، زهرا و حسين عزيزم التماس دعا دارم به خدمتشان از تمام فاميلها و غير فاميلهاي دهات حلاليت مي طلبم. از همه اگر بدي کرده باشم از کوچک تا بزرگ مرا حلال کنند. اما پدر جان! بنده هزار تومان در ساکم و 150 تومان به طلبه اي به نام نمازي و 520 تومان از بابت گواهينامه اسم نوشته بودم و مقداري در مدرسه که صندوق داريم از پولها 1000 تومان به مدرسه از بابت تلفن بدهيد و 1000 تومان به صندوق ابوالفضل (عليه السلام) بدهيد و بقيه در هر راهي که ميخواهي و براي آخرت بنده بدرد بخورد، خرج کنيد. درد دلم زياد است ولي وقت ندارم از همه برايم حلاليت بطلبيد. «والسلام عليکم و رحمه الله»
«طلبة شهيد: هوشنگ ستاري» «بسم رب الشهداء و الصديقين» ... با عرض سلام به محضر مبارکتان پدرجان! اين بنده عاصي و گناهکار خدا در روز 13 بهمن از قم اعزام به جبهه حق عليه باطل با چند نفر از برادران طلبه شدم و دليل اطلاع ندادن به اين علت بود که باک از آن داشتم که محبت دو جانبه باعث مسافرتم به طرف معبودم بود، بشود. پدرجان! وظيفهام بود که به شما خبر بدهم چون شما براي بنده خيلي پدرخوبي بودي ولي در مقابل اين همه خوبيها، من بنده ذليل و درمانده خدا جز بدي به محضرتان هيچ نکردم، ميدانم که از بنده ناراحت هستي ولي چه ميشود که وظيفه همه مسلمانان است که در جبهه حضور داشته باشند چون ناموس اسلام و مسلمين در خطر است. من نروم، شما نروي، آن ديگري نرود؛ پس چه کسي در مقابل اين همه شقاوتهاي شرق و غرب بايستد. من در خرمشهر هستم و به هر سوي خرمشهر (خونين شهر) مينگرم، درد دلم جاري ميشود، همهجا ويران است. مردمانشان آواره از وطن، گذشته از اينها نميداني که چگونه برادران رزمنده در موقع تصرف بعثيها به خرمشهر چه فداکاريها کرده و چه حماسه ها آفريدند. هر گلولهاي که به خرمشهر زده شد از بدن مبارک رزمندهاي رد شده که آن هم مثل من پدر و مادر داشت، خواهر و برادر داشت و براي همين علتها خود را موظف دانستم که در برابر دشمن بايستم و با برادراني که از صورتشان نور ميدرخشد، همراه آنان در جبهه نبرد با بعثيها باشم تا اين خون بنده- که صاحب گناهان زياد هستم- با خون پاک رزمندگان آميخته شود. اميد آن دارم که مثل کوه استوار در مقابل همه سختيهايي که خداوند به احترام خودش پسنديده بايستي. مادر جان، اي محبت دلم! تمام وجودم فداي خاک پايت. مادرجان! من سه روز مرخصي داشتم که ميخواستم به خدمت سلام عرض کنم ولي متأسفانه نتوانستم... مادر جان! در گردن من شما حق زيادي داري، من تو را خيلي مادر دلسوزي دانستم. اميد دارم مرا حلال کني و مرا دعا کني که خداوند متعال به درگاهش بپذيرد. عموي عزيزم همزه علي ستاري! تو برايم جاي يک پدر بودي و حق پدريات در گردنم داري اگر از من بدي ديدهاي به بزرگي خودت ببخشيد و حلالم کنيد . مادر بزرگ سکينه! دستت را از راه دور ميبوسم، اميدوارم خداوند متعال عمر طولاني عطا بفرمايد. چون موقع عمليات رسيد 3يا 4 دقيقه مانده که حرکت کنم؛ نميتوانم اسامي همه را ببرم. از خواهران مهربان، عزيزان دلم معصومه، زهرا، فاطمه، مهدي، ليلا، زهرا و حسين عزيزم التماس دعا دارم به خدمتشان از تمام فاميلها و غير فاميلهاي دهات حلاليت مي طلبم. از همه اگر بدي کرده باشم از کوچک تا بزرگ مرا حلال کنند. اما پدر جان! بنده هزار تومان در ساکم و 150 تومان به طلبه اي به نام نمازي و 520 تومان از بابت گواهينامه اسم نوشته بودم و مقداري در مدرسه که صندوق داريم از پولها 1000 تومان به مدرسه از بابت تلفن بدهيد و 1000 تومان به صندوق ابوالفضل (عليه السلام) بدهيد و بقيه در هر راهي که ميخواهي و براي آخرت بنده بدرد بخورد، خرج کنيد. درد دلم زياد است ولي وقت ندارم از همه برايم حلاليت بطلبيد. «والسلام عليکم و رحمه الله»
محمد ستاري
توسط سجاد رنجبر رفسنجانی در سه شنبه 26 آبان 1388 ساعت 9:59 PM
نظرات 0
توسط سجاد رنجبر رفسنجانی در جمعه 15 آبان 1388 ساعت 11:12 AM
نظرات 0