http://img2.pict.com/63/6d/aa/998a659fee027626e5153867e7/RbYlK/iran.gif
بخندیم؛ نابودی نیروی هوایی ایران در 6 ساعت!!
برخی موسسات بین المللی در جریان سازی جدید خود، تلاش دارند تا جنگی میان ایران و اعراب کلید بزنند.این موسسات با تحلیل های هدفدارشان، به گونه ای فضاسازی می کنند که برخی از کشورهای عربی، باورشان شود که توان حمله و یا رویارویی با ایران را دارند؛ چیزی که هیچ گاه در دستور کار ایران نبوده و به یقین نخواهد بود.
به گزارش تابناک، «تیدور کارسیک»، کارشناس موسسه مطالعات نظامی خاور دور و خاورمیانه (اینجما)، در گزارشی، به همراه بررسی امکانات نظامی کشورهای عربی گفت: کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس و همسایه ایران، به میزان تصور ناشدنی به جنگ افزارهای نظامی دست پیدا کرده اند.
«کارسیک»، تعداد جنگنده های امارات را 184 فروند و تعداد تانک های این کشور عربی را 741 دستگاه اعلام کرد و افزود: البته ایرانی ها در تعداد نیروی انسانی در منطقه خلیج فارس بلامنازع هستند.
به گزارش «القدس العربی»، وی در ادامه می نویسد: مثلا می توان به نیروی هوایی امارات اشاره کرد که می تواند در مدت کمتر از شش ساعت، نیروی هوایی ایران را نابود کند.[!]
«کارسیک»، تعداد جنگنده های امارات را 184 فروند و تعداد تانک های این کشور عربی را 741 دستگاه اعلام کرد و افزود: البته ایرانی ها در تعداد نیروی انسانی در منطقه خلیج فارس بلامنازع هستند.
این کارشناس از عربستان به عنوان نیروی بازدارنده در مقابل ایران نام می برد و می افزاید: عربستان همواره تلاش می کند که خود را قدرت اول نظامی منطقه نشان دهد، تا هم ایرانی ها را بترساند و هم به کشورهای عربی منطقه «پدر بودن» خود را ثابت کند.
بر پایه این گزارش، در همین فضا، «ارس فروم»، کارشناس نظامی «دانشکده علوم حقوقی صلح جهانی» در آلمان نیز گفت: شمار خلبانان آموزش دیده جنگنده F15 در عربستان از شمار جنگنده های خریداری شده کمتر است.
وی توضیح داد: ایران تاکنون تهدیدی برای منطقه نبوده، زیرا سلاح ایران، سلاح جنگ نامنظم و سنتی است!
اظهارنظر کارشناسان نامبرده، بخشی از تحلیل ها و ارزیابی های صورت گرفته در رسانه ها و مراکز نزدیک به غرب است که مستقیم و غیر مستقیم، تلاش دارند، نوعی صحنه آرایی برای رویارویی نظامی ایران و اعراب را القا نمایند.
ارایه دیدگاه های خامی چون این که؛ «نیروی هوایی امارات می تواند در 6 ساعت ناوگان هوایی نظامی ایران را نابود کند»، یادآور تکرار خیال پردازی های صدام است که می گفت، «سه روزه ایران را خواهد گرفت»، بنابراین جدی گرفتن چنین فضاسازی هایی نه به واسطه اهمیت یا، درستی و نادرستی تحلیل هایی اینگونه است بلکه، از این حیث است که چنین تحلیل های مرموزانه و جهت داری سبب نشود برخی سران عربی خیال خام کرده و پا جای پای صدام معدوم بگذارند.
این گزارش می افزاید: این موضوع دور از ذهن نیست که غرب در تلاش باشد با چنین فضاسازی هایی، برخی سران عربی را اغوا کرده و آنان را به ماجراجویی وادار کند و آغازگر جنگی میان کشور یا کشورهای عربی و ایران باشد، آنگاه خود بیرون گود نشسته و با فروش سلاح هایشان به فریب خوردگان، نوعی زحمت برای ایران پدید آورد؛ آن هم بدون پرداخت هزینه هایش و به اصطلاح «سواری مجانی» از اعراب بگیرد.
در هر صورت، سران عربی، صدامی را که خود و همچنین ابرقدرت های غرب و شرق به شکل همه جانبه پشتیبانیش می کردند، به یاد دارند که چه فضاحت بار، تن به شکست داد و سرانجام، به چنان سرانجامی دچار شد؛ این واقعه درس خوبی است برای دیگران تا احیانا خیال خامی نکرده و در پی تکرار اشتباهی از این دست نباشند.
با این تفاسیر، رواج چنین تحلیل هایی، هشداری جدی است به سران کشورهای عربی که مراقب باشند در تله غرب نیفتند.
تبیان
لينک مطلب
چند ماه قبل از عملیات مرصاد دردشت دیره مستقر بودیم و شبها برای عملیات مین گذاری جلوی عراقی ها به اطراف قصر شیرین و نفت شهر می رفتیم شبهای اول ماه مبارک رمضان بود . آن شب کارسد موانع جلوی خطوط نیروهای عراقی کمی طول کشید و وقتی به پشت خاکریزها برگشتیم اذان صبح را می گفتند . نماز را در سنگر پیاده نظام خواندیم و با روشنی هوا به محل استقرارمان دشت دیره برگشتیم . محمد رضا با آن لحجه شیرین گیلکی اش گفت : احمد آقا امروزتکلیف ما چیه ؟ گفتم :چه تکلیفی ؟ گفت : نخوردن سحری دیگه . گفتم :هیچی ،همه روزه هستیم . مگه تکلیف دیگری هم داریم ؟ گفت : همه ی شما که منو می شناسید . بنده به اندازه 3 نفر سحری می خورم ولی بازم ساعت 4 بعد از ظهر نای حرف زدن ندارم . با وجود اینکه با روحی اش آشنا بودم کمی اخم کردم و گفتم : تو هم مثل بقیه ،حق نداری روزه تو بشکنی ها او کمی قر و لند کرد وساکت شد . بعد از ظهر بود که آقای بلاشی اومد سراغم و گفت حال محمد رضا بدشده . رفتم سراغش ولی سعی کردم همون حالت جدی و خشمم را از دست ندهم . او روی تخت دراز کشیده بود و ناله می کرد وقتی که من را دید گفت : احمد آقا ،جان مادرت یه کاری بکن ، دارم می میرم . . باهمون حالت جدی گفتم : حالا چرا فرستادی دنبال من . مگه روزه برا من می گیری که من دستور افطار بدم. هر کاری دوست داری بکن اصلا به من مربوط نیست . موقع افطار همه جمع شدن و محمد رضا هم در حالیکه تلو تلو می خورد در آستانه در سنگر قرار گرفت زیر چشمی نگاهی به او کردم . سلامی به جمع کرد ونشست .یه لحظه که نگا همون به هم گره خورد او زد زیر خنده و من هم دیگه نتونستم تحمل کنم .حالا نخند و کی بخند
راوی سرگرد احمد یوسفی
لينک مطلب
زمین مسطح بود و کاملا زیر دید دشمن قرار داشتیم . با حالت مجروحی که به عقب بر می گشتیم، به دو سه تا از برادران دیگر رسیدیم که مجروح شده بودند و بر روی زمین افتاده بودند . برای این که این برادران جان ندهند، گفتیم: بلند شوید . تا برویم . پاسخ دادند که شما بروید، ما کم کم می آییم . در 50 متری سمت راستمان نخلستان بود . به طرف آن رفتیم تا از داخل نخلها با حالت ضعف و ناتوانی حرکت خود را ادامه دهیم . پاهای من خسته و دستم مجروح بود . شریان دستم هم قطع شده بود . خونریزی زیادی داشتم . صورتم زرد شده بود و به سرگیجه مبتلا شده بودم . مثل این که به مواضع عراقی ها رسیده بودیم . دیگر توان جلو رفتن را نداشتم . همراهان اصرار می کردند که حرکت کنم . گفتم: من دیگر توان ندارم . شما که وضعتان بهتر و زخمتان کمتر است، بروید . آنها رفتند و بحمد الله ظاهرا به بچه های خودمان رسیدند . من یک اتاق خرابه ای دیدم و برای این که یک مقداری از تیر و ترکش در امان باشم، به آن جا رفتم و بی حال افتادم . بعد از چندی، سه، چهار نفر از برادران خودمان هم آمدند و در آن اتاقک به من پیوستیم وقتی آنها آمدند، گفتم: چطور به اینجا آمدید . گفتند که رد خونهای ریخته شده را گرفتیم تا به اینجا رسیدیم . ما هم از راه منحرف شدیم . *** ناگهان صدای عراقی ها به گوشم رسید که داد و فریاد می کردند . چشمهایم را باز کردم . دیدم پنج نفر عراقی داخل اتاق آمده اند و به عربی چیزهایی به هم می گویند . ما هیچ حرفی نزدیم و از جا هم بلند نشدیم . آنها چند لگد به ما زدند و چند رگبار کنار ما زدند . ولی باز هم کسی بلند نشد . خودشان ما را بلند کردند و با چفیه ای که همراهمان بود، دستهایمان را به هم دیگر بستند و ما را از اطاق بیرون بردند . در بیرون اطاق دیدم که چهار، پنج نفر عراقی دیگر هم بیرون هستند . در بیرون، یک کوله پشتی از بچه های ما افتاده بود و هر کس چیزی برمی داشت . یکی اورکت بر می داشت و دیگری چیز دیگر . 10 الی 12 نفر هم دور اتاق را محاصره کرده بودند . ما را به پشت دیوار اتاق بردند و چند نفر هم روبه روی ما به حالت تیراندازی زانو زدند تا ما را تیر باران کنند . طبیعتا در یک چنین موقعی، انسان هیچ فکری جز فکر آن دنیا و گفتن شهادتین خود و ذکر «یا حسین » و «یا زهرا» و دیگر چیزها ندارد . در همین حین بود که ناگهان یک خمپاره در نزدیکی ما خورد و عراقی ها پخش شدند . بعد دو نفرشان آمدند و ما را کشیدند داخل یک نهر بزرگ که در همان نزدیکی قرار داشت و حدود 1 الی 5/1 متر عمق داشت . ما هم به یک طرف نهر به همان حالت دست بسته افتادیم . *** فرمانده شان متوجه یک سری ساختمان که در سمت چپ ما قرار داشت، شد . با دست اشاره کرد و چیزهایی گفت . ظاهرا می گفت که احتمال دارد داخل آن ساختمانها ایرانی باشد، آنجا بروید و بیاوریدشان . غیر از دو نفرشان بقیه به آنجا رفتند . یکی از این دو نفر باقی مانده، به حالت آماده باش روبه روی ما ایستاد . و دیگری بادگیرهای ما را پاره می کرد و می گفت: مهمات و اسلحه تان کو، ما را به این طرف و آن طرف انداختند و جیبهایمان را گشتند . جز جانماز و مهر و کارت شناسایی و این جور چیزها، چیز دیگری پیدا نکردند . از جیب من یک عکس امام پیدا کردند . گفتند: این عکس خمینی است؟ با سر اشاره کردم که بله . دست کرد در جیب من، یک بسته سیگار شیراز درآورد . نگاهی به آن کرد وگفت: شیراز؟ با اشاره سر گفتم: بله . دیدم یک بسته سیگار وینستون آمریکایی از جیبش درآورد و گفت: صدام سیگار وینستون آمریکایی، اورکت آمریکایی، در بغداد همه چیز فراوان، من فقط شهر و فراوان را متوجه شدم . من در آن لحظه امیدی به زنده ماندن نداشتم . پیش خود گفتم که دست آخر یا اسیر می شوم، یا شهید . پس حرف خودم را بزنم . همین طور که ادامه می داد که چی فراوان، چی فراوان، من گفتم: در ایران الحمدلله اسلام و مذهب فراوان، وجدان و دین فراوان، مکتب اسلامی ما الحمدلله درسته این حرفها را که زدم،... من در آن لحظه امیدی به زنده ماندن نداشتم . پیش خود گفتم که دست آخر یا اسیر می شوم، یا شهید . پس حرف خودم را بزنم . همین طور که ادامه می داد که چی فراوان، چی فراوان، من گفتم: در ایران الحمدلله اسلام و مذهب فراوان، وجدان و دین فراوان، مکتب اسلامی ما الحمدلله درسته . این حرفها را که زدم، یک نخ سیگار از جیبش درآورد و زیر دولب من گذاشت و روشن کرد . چون عصب دست چپ من قطع شده بود . کاملا از کار افتاده بود و دست راستم نیز با چفیه به دست برادر محسن علی اصغری بسته بود . سیگار روشن هم به دهانم بود و نمی توانستم از دهانم بگیرم . خاکستر سیگار ریخت وعراقی که دید من نمی توانم کاری انجام دهم، دست راست مرا باز کرد . من فکر کردم که این دو تا خیلی پست و نامرد نیستند و گمانم که بعثی هم نباشند . به آنها گفتم: یا اخی؟ یا بعثی؟ همزمان با هم گفتند: لا ما مسلمانیم . متوجه شدم که می شود گفت که این دو نفر به اجبار به جبهه آمده اند . من خون زیادی از بدنم رفته بود . عطش زیادی مرا گرفته بود . به او گفتم: یا اخی عطشان ماء، یعنی تشنه ام، آب بده . آنها به هر کدام از ما یک در قمقمه آب دادند، ولی با آن گلوی خشک و تشنگی فراوان، یک در قمقمه آب که یک قاشق آب می شود، چیزی از تشنگی ما کم نکرد . یکی از برادران گفت: خیلی تشنه ام . عراقی گفت: مجروح ماء مضر، یعنی برای مجروح آب ضرر دارد . در عین حال، یک در قمقمه دیگر آب به هر کدام ما دادند . نیمی از آن عراقیها که قبلا به طرف ساختمان رفته بودند، بازگشتند . ما را بلند کردند و حرکت دادند که ببرند . من که از ناحیه پا و دست مجروح بودم و خونریزی زیادی داشتم، اصلا نمی توانستم راه بروم و مرتب به زمین می افتادم . بلندم می کردند . باز به زمین می افتادم . با زدن لگد باز مرا بلند می کردند و کتک می زدند . بعضی از آن ها خیلی مرا اذیت کردند، بعضی از آنها هم کمتر . خلاصه با آن وضع دردآور و سخت تا حدود 200 متر راه از داخل نهر رفتیم . مثل یک تکه گوشت یقه مان را می گرفتند و من بی اختیار به زمین می افتادم . دیدند فایده ای ندارد . دستهایم را با چفیه بستند و در همان نهر رها کردند . منتظر تیر خلاص بودم . «اشهد» م را گفتم، ولی آنها کاری نکردند . فقط آن سه نفر که با من بودند، رفتند و مرا به همان حال رها کردند . بعد از مدتی که حالم بهتر شد، به خود گفتم که خوب عراقیها از این طرف رفتند . پس من باید به طرف مخالف حرکت کنم تا به نیروهای خودی برسم . برگشتم و در همان نهر در جهت مخالف حرکت کردم . باز مقداری که حرکت می کردم، به زمین می افتادم . موقع بلند شدن، برایم خیلی مشکل بود و به سختی و با درد و مشقت این کار انجام می گرفت . بالاخره با این وضع و حالم توانستم تا حدود 50 الی 60 متری اطاق قبل که در آن بودیم، برسم . در آن جا باز به زمین خوردم . ناگهان دیدم که یگ گروه دیگر از عراقیها آمدند، اما آنها کوتاهی نکردند، آن قدر با لگد و قنداق تفنگ به من زدند که در مدت 2 ماه در بیمارستان بدنم کوبیده بود و چون کمرم سیاه شده بود، از کیسه آب گرم در زیر کمرم استفاده می کردم و هم چنین موقع زدن آمپول در بیمارستان برایم خیلی مشکل بود . خلاصه عراقیها من را خیلی زدند و مثل توپ فوتبال بین خود پاس می دادند و فکر می کردند که من فرار کرده ام، چون دستهایم محکم بسته بود . من هم مثل یک تکه گوشت بی جان به این طرف و آن طرف می افتادم . آنها مرتب می زدند و می گفتند: امشب هجوم، امشب هجوم، من هم که نمی دانستم منظورشان چیست . خلاصه در آن نهر آن قدر مرا به زمین کشیدند که پوست بدنم زخم شده بود و استخوانهایم پیدا بود . موقعی که باز می خواستند مرا ببرند، متوجه شدم که با هم صحبت می کنند . یکی می گفت: بکشیم، یکی می گفت: نکشیم، خودش دارد می میرد . بعد مرا رها کردند و رفتند . نزدیک غروب آفتاب بود و تقریبا بیهوش بودم . وقتی باز مقداری سر حال آمدم، متوجه شدم که آن جا میدان مین بود و من از میدان مین بیرون آمده ام . داخل یک جوی فرعی که در نزدیکی آن نهر بود، افتادم . با خودم گفتم که الان شب است و هوا تاریک، اگر به طرف نیروهای خودمان بروم، چون از طرف مخالف می آیم، احتمال خطر دارد . در همان جا ماندم . باز دیدم که مرتب تیر و ترکش می خورد و سمت چپ و راستم را می کوبند . در وسط جوی، دراز کشیدم . چون نسیم خنکی می وزید و بدنم هم زخم بود، سردم شد . خودم را به طرف آن اطاق خرابه ای که حدود 3×3 بود، رساندم . تشنگی خیلی اذیت می کرد و فشار می آورد . زانوهایم و دستهایم را به طرف دهانم بردم تا بتوانم به وسیله جویدن، چفیه را باز کنم . توانستم با هزار سختی و مشقت چند ساعته چفیه را باز کنم . در آن حال به یاد خدا و روز قیامت افتادم و ذکر خدا می گفتم . ساعت حدود 12 شب بود . از سرما مرتب می لرزیدم و هواپیماها مرتب منور خوشه ای می ریختند . توپخانه هم مرتب می کوبید . درست مثل روز روشن شده بود . به فکر چاره ای برای سرما افتادم . اورکت هم نداشتم . به فکر روشن کردن آتش افتادم . گفتم که شاید مشخص شود . باز فکر کردم که من آب از سرم گذشته است (چه یک وجب چه صد وجب). خورده چوبهای داخل اطاق را گوشه ای جمع کردم وکبریت زدم . هر کاری کردم روشن نشد . به فکر باد گیر شلوارم افتادم . گفتم: چون پلاستیک دارد زود روشن می شود . و تکه پاره هایی از بادگیر را روی چوبها انداختم و کبریت کشیدم و آتش را روشن کردم و با آن کمی گرم شدم، ولی ناراحتی زخمها مرا آزار می داد . در گوشه ای افتادم و راز و نیاز کردم . تصمیم گرفتم بلند شوم و حرکت کنم، ولی نتوانستم، دیگر مثل اول شب نمی توانستم بلند شوم . دیگر توان ایستادن نداشتم . خیز خیز به طرف درب اطاق رفتم . دیدم با این وضع نمی توانم بروم . چون این منطقه بین نیروهای خودی و دشمن بود و از هر دو طرف زیر آتش قرار داشت . توپ و خمپاره مرتب می بارید . نا امید باز به داخل اطاق برگشتم و به خدا توکل کردم . منتظر بودم که بچه ها از کجا عملیات می کنند تا برای نجات بیایند، ولی هیچ خبری نشد . به خودم روحیه می دادم . این بار متوسل به ائمه اطهار (علیهم السلام) شدم . دلم شکست و توسل به حضرت ابوالفضل پیدا کردم . چون اسم گردانمان ابوالفضل بود، چند بار گفتم: «یا ابوالفضل » تو و خدا شاهدید که من روزی که از خانه بیرون آمدم، برای شهادت آماده بودم، اما دلم نمی خواست اسیر شوم . در همین موقع به یاد برادر مفقود الاثر مسعود دانایی که برادر خانمم است، افتادم که در والفجر 4 مفقود شد و خواهرش که همسر من است، هنوز چشم انتظار است . گفتم: «یا ابوالفضل » تو و خدا شاهد هستید که من از شهادت نمی ترسم، ولی دلم نمی خواهد که اسیر یا مفقود شوم و همه فامیل و دوست و آشنا چشم انتظار من باشند . از تو می خواهم که از خداوند بخواهی تا برایم فرج حاصل شود . ساعت حدود 7 صبح بود . چون اسم گردانمان ابوالفضل بود، چند بار گفتم: «یا ابوالفضل » تو و خدا شاهدید که من روزی که از خانه بیرون آمدم، برای شهادت آماده بودم، اما دلم نمی خواست اسیر شوم . در همین موقع ... بعد از اندکی متوجه سر و صدا و صحبت شدم دقت کردم، دیدم که از بچه های خودمان هستند . دارند فارسی صحبت می کنند، صدا کردم برادر، اخوی یک نفر اینجا بیاید، ولی با این حال که تشنگی بر من غلبه کرده بود، صدایم در نمی آمد . شیشه عطری داشتم آن را بیرون آوردم و به زبانم زدم تا بلکه زبانم تر شود، ولی زبانم می سوخت و ضعف تشنگی من هم کم نشد . باز صدا کردم، ولی جوابی نشنیدم . منتظر در اطاق بودم . چشمم به در بود، ولی خبری نشد . با دست اشاره کردم . یک نفر جلو آمد، یک نفر دیگر هم همراهش بود . به من گفتند: پاشو بیا اینجا . گفتم: نمی توانم، مجروح هستم . گفتند: کی مجروح شدی؟ کجا بودی؟ گفتم: دیروز صبح . گفتند: دیروز صبح ما این جا نیرو نداشتیم، دیشب بچه های مشهد عملیات داشتند . دیروز کسی اینجا نبود . گفتم من از لشکر دیگر هستم و از راه منحرف شده ام . آنها دیدند که داخل اطاق خون زیادی ریخته شده، وقتی مرا با این وضعیت مشاهده کردند، خیلی ناراحت شدند مرا از همان نهر که قبلا اسیر شده بودم، می بردند و مرتب جنازه های کثیف عراقی را می دیدم که برادران می گفتند: دیشب عملیات شد و اینها همه به درک واصل شده اند . مرا بردند و به آمبولانس اورژانس رساندند . به خود حضرت ابوالفضل قسم، از آن وقتی که متوسل به حضرت ابوالفضل شدم تا وقتی که مرا به آمبولانس رساندند، کلا یک ساعت نشد و من در آن شب به چشم دل خدا را چند بار دیدم و این یک امداد غیبی بود که من از آن زنده و سربلند بیرون آمدم . خلاصه مرا به اورژانس صحرایی بردند و بعد هم به اهواز و از آن جا به مشهد مقدس و دو ماه در آن جا بستری بودم و بعد به تهران آمدم و پس از بهبودی به شهر خود قم برگشتم . اشاره: عصب دست این جانباز، در زمان مجروحیت قطع می شود به طوری که دکترها از معالجه او مایوس شده بودند . وی با توسل به حضرت ابوالفضل نذر می کند که اگر دستش خوب شد، دوباره به جبهه برگردد . در همین حال خاطره اسارت و جانبازی خود را مکتوب می نماید که در مسابقات خاطره نویسی لشکر 17 علی بن ابی طالب موفق به کسب رتبه اول می شود . او پس از مدتی شفاء می یابد و برای ادای نذر خود به جبهه های حق علیه باطل می شتابد و در عملیات والفجر 10، منطقه عملیاتی حلبچه به فیض شهادت نائل می گردد .
دستنوشته جانباز شهید حاج فتح الله رجب پور
لينک مطلب
شاه كه رفت وضعيت پادگان هم كم كم عوض شد . خصوصا در ساعاتي كه افسران ارشد و درجه داران به ظاهر وفا دار به سلطنت در گردان نبودند .
غروب روز 28/10/57 از شامگاه كه برگشتيم كاغذ چهار تا شده اي را در محوطه ي يگان ديدم ، كاغذ را برداشتم و آن را باز كردم .
يكي از اعلاميه هاي حضرت امام بود كه از پاريس نوشته بودند . تا چشمم به نام امام افتاد سريعا كاغذ را تا كردم و با عجله آن را در جيبم گذاشتم . صورتم قرمز شده بود و مثل كسي كه چند كيلو مواد مخدر را با خود حمل مي كند هراسان بودم . از يك نوجوان 16 ساله بيشتر از اين را نمي شد انتظار داشت .
سعي كردم هر چه زودتر خودم را به دوستم علي برسانم و قضيه را برايش بگويم . چون او تنها كسي بود كه با هم ، حرفهاي امام و انقلاب را زمزمه مي كرديم ، البته بچه هاي ديگري هم بودند ولي ما نه شناخت كافي از آنها داشتيم نه اطمينان مي كرديم .
به آسايشگاه كه رسيدم فكر مي كردم همه مي دانند كه من اعلاميه همراه دارم و يا فكر مي كردم نكندكسي اين اعلاميه را به عنوان طعمه گذاشته باشد و بخواهد بچه هاي انقلابي را شناسايي كند . خلاصه در آن جو خفقان فكر هاي جور واجور به سراغم مي آمد .
تخت من و علي تقريبا آخر آسايشگاه قرار داشت . بدون اينكه به كسي نگاه كنم به طرف تختم رفتم . علي مشغول صاف كردن آنكادر تختش بود . آرام به او گفتم : بيا برويم بيرون كارت دارم .
وقتي پشت آسايشگاه رسيديم ، گفتم : يكي از اعلاميه هاي امام را پيدا كرده ام .
او بعد از اينكه دور و برش را نگاه كرد گفت : اعلاميه ي امام ؟ تو پادگان ؟
اعلاميه را از جيبم بيرون آوردم و با هم شروع به خواندن آن كرديم . حرفهاي امام آنقدر زيبا و دلنشين بود كه دوست داشتيم دوباره و چند باره آن را بخوانيم ، ولي از نظر امنيتي جرات اين كار را نداشتيم . كافي بود كسي به ما شك كند حسابمان پاك بود .
علي گفت : ما وظيفه داريم اعلاميه را تكثير كنيم و در جاهاي مختلف پادگان پخش كنيم .
- ولي چه طوري ؟
- بايد امشب طوري كه كسي شك نكند، نگهباني پاس دو را به عهده بگيريم. نگران نباش ، من ترتيب اين كار را مي دهم .
علي استادانه لوحه ي نگهباني را با هماهنگي پاس بخش تغيير داد . او نگهبان اسلحه خانه شد و من نگهبان آسايشگاه .
ساعت 10 شب خاموشي بود و ما ساعت دوازده سر پستهايمان رفتيم . فاصله آسايشگاه تا اسلحه خانه چند متر بيشتر نبود و ما مي توانستيم دو ساعت پستمان را در كنار هم باشيم .علي گفت :
- من كليد دفتر را از منشي گرفتم . تو طرف اسلحه خانه باش تا من اعلاميه را تا جاي ممكن با ماشين تايپ و تكثير كنم .
- اگر افسر نگهبان آمد چه كار كنيم ؟
- بايد خيلي مراقب باشي . البته من با نگهبان اسلحه خانه ي گروهان يكم هماهنگ كردم كه اگه افسر نگهبان آمد بلند ايست بكشد .
- ايوالله فكر همه جا را كرده اي .
من هر چند وقت يكبار درب دفتر را باز مي كردم . علي سخت مشغول تايپ اعلاميه بود آن شب افسر نگهبان هم نيامد و تا آخرين دقايق پستمان حدود بيست اعلاميه تايپ شد . هر كدام ده تا از آنها را همراهمان گرفتيم و قرار شد اعلاميه ها را در جاهاي مختلف پادگان بيندازيم .
انگاري ترسم كمتر شده بود. دلم قرص تر بود و ديگر آن وحشت اوليه را نداشتم .
ساعت بيدار باش نام خدا را به زبان آوردم و به بهانه ي نظافت ، محوطه اطراف گروهانهاي ساسان ،اشك ، بهرام ، مازيار، وكلاسهاي آموزش و آشپز خانه آموزشگاه نوجوانان (پادگان امام حسين (ع) فعلي ) را اعلاميه انداختم .
بعد از ظهر همان روز بعد از تشكيل كلاسها و رفتن به شامگاه ، جو كاملا عوض شده بود بچه ها با هم پچ پچ مي كردند . در ميدان شامگاه وقتي افسر نگهبان نام شاهنشاه را به زبان آورد كسي هورا نكشيد . صلواتهاي بچه ها رعب و وحشت عجيبي در دل افسر نگهبان انداخته بود و ايشان سكوت اختيار كرده بودند .
شامگاه كه با آن وضعيت به پايان رسيد ، فاصله ميدان صبحگاه تا آسايشگاه را، روي ضربه چهارم ، بچه ها صلوات مي فرستادند .
به علي گفتم : ما فكر مي كرديم كه فقط خودمان از اين وضعيت بيزاريم و امام را دوست داريم.
شب كه شد ، يه خبر از گروهان سوم كه يك طبقه بالاتر از ما بود شنيدم كه اصلا باورم نمي شد مي گفتند : آنها عكسهايي از امام خميني (ره) را به ديوار آسايشگاه نصب كرده اند و بچه هاي يگان هاي ديگر ، براي ديدن عكسهاي حضرت امام به آنجا مي روند .
به علي گفتم : اگر خبر درست باشد ، الحمدلله، بچه هاي گروهان سوم هم شاهكار كردند .
گفت : عكسها احتمالا كار آقاي كرماجاني است . او واقعا دل شير دارد و يكي از علاقه مندان مخلص امام است .
وقتي با علي به ديدن عكسها رفتيم و براي اولين بار عكس مقتدايمان را ديديم ، بي اختيار اشك شوق در چشمانمان حدقه زد . امام با چهره ي خندان به بالشي تكيه زده بود و دل ربايي مي كرد. از ديدن عكسها سير نمي شديم . كمي با آقاي كرماجاني صحبت كرديم وتصميم گرفتيم كه از فردا فعاليتمان را دو چندان كنيم . ضمن اينكه اعلاميه اوليه اي را كه همراهم بود با منگنه بغل عكسها زديم . خوشحال به آسايشگاه برگشتيم .
وقتي افسر نگهبان جريان شامگاه روز گذشته را به فرمانده آموزشگاه اطلاع داده بود تمام فرمانده گردان ها مامور شده بودند كه براي گردان هايشان صحبت كنند .
ما صبح زود جلوي تخت هايمان مرتب به خط شده بوديم و منتظر آمدن جناب سرهنگ خوش نيت بوديم . ايشان انصافا انسان شرافتمند و خوبي بود. منتها آن روز بنا به مقتضاي شغلي و كمي ترس از عوامل ساواك كه همه جا بودند در پرده گفتند :
به طوري كه اطلاع پيدا كرديم ديروز وضعيت آموزشگاه به هم خورده و شامگاه به درستي اجرا نشده است . انشاالله وضعيت هر چه زودتر با مصلحت خداوند سرو سامان مي گيرد . همانطور كه مي دانيد شاه براي مداوا به خارح از كشور رفته است . شما نظامي هستيد و كاري با اوضاع داخل شهر ها نداشته باشيد .
شاه به....
وقتي جناب سرهنگ خوش نيت اسم شاه را آورد قاب عكسي كه از شاه ، سر درب آسايشگاه نصب شده بود به يكباره به زمين سقوط كرد و شيشه اش جلوي پاي سرهنگ پخش شد . همه تعجب كرده بوديم حتي سرهنگ هم از اين ماجرا يكباره جا خورد .
رو به علي كردم و گفتم : به ياري خداوند سقوط شاه حتمي شد .
جناب سرهنگ كه اين ماجرا را ديد و ايشان هم به يقينش افزوده شد كه شاه ديگر برگشتي نخواهد داشت گفت :
اشكال ندارد بعدا شيشه عكس را عوض كنيد و آن را نصب كنيد . او بدون اينكه ادامه حرفهايش را دنبال كند از آسايشگاه خارج شد .
وعكس شاه ديگر هيچگاه نصب نشد .
احمد یوسفی
لينک مطلب
| بوسه یک فرمانده برپای مادرشهید |
فاش نیوز -
در مراسم بزرگداشت شهيد بروجردي ، سردار مشايخي با اداي احترام و افتادن به پاي مادر شهيد...
بروجردي، صحنهاي ماندگار را در اداي احترام به مادر شهيد بروجردي خلق كرد.
به گزارش خبرنگار ايثار و شهادت باشگاه خبري فارس «توانا» شب گذشته همسنگرهاي محمد بروجردي دور هم جمع شده بودند تا بار ديگر خاطرات دوران مجاهدتهاي خاموش را در ذهن بازنگري كنند ولي اين جمع شدن در حدود يك ساعت برنامه را به تاخير انداخت.
مادر محمد كه غم مسيح كردستان كمرش را خم كرده بود به سختي از پلهها بالا رفت و خود را به جايگاه رساند.
|
لينک مطلب
|
آلبرت اینشتین در رساله ی پایانی عمر خود با عنوان : دی ارکلرونگ"، یعنی : بیانیه" ، که در سال 1954 ( =1333ش ) آن را در آمریکا و به آلمانی نوشته است اسلام را بر تمامی ادیان جهان ترجیح می دهد و آن را کامل ترین و معقول ترین دین می داند. این رساله در حقیقت همان نامه نگاری محرمانه ی اینشتین با آیت الله العظمی بروجردی (فوت 1340 ش = 1961 م) است که توسط مترجمین برگزیده ی شاه ایران و به صورت محرمانه صورت پذیرفته است.
به گزارش سرویس فرهنگی جهان جهان اینشتین در این رساله "نظریه نسبیت" خو درا با آیاتی از قرآن کریم و احادیثی از نهج البلاغه و بیش از همه بحارالانوار علامه مجلسی (که از عربی به انگلیسی و ... توسط حمیدرضا پهلوی (فوت 1371 ش) و ... ترجمه و تحت نظر آیت الله بروجردی شرح می شده تطبیق داده و نوشته که هیچ جا در هیچ مذهبی چنین احادیث پر مغزی یافت نمی شود و تنها این مذهب شیعه است که احادیث پیشوایان آن نظریه پیچیده "نسبیت" را ارائه داده ولی اکثر دانشمندان نفهمیده اند. از آن جمله حدیثی است که علامه مجلسی در مورد معراج جسمانی رسول اکرم (ص) نقل می کند که : هنگام برخاستن از زمین دامن یا پای مبارک پیامبر به ظرف آبی می خورد و آن ظرف واژگون می شود. اما بعد از این که پیامبر اکرم (ص) از معراج جسمانی باز می گردند مشاهده می کنند که پس از گذشت این همه زمان هنوز آب آن ظرف در حال ریختن روی زمین است ... اینشتین این حدیث را از گرانبهاترین بیانات علمی پیشوایان شیعه در زمینه ی "انبساط و نسبیت زمان" دانسته و شرح فیزیکی مفصلی بر آن می نویسد....
همچنین اینشتین در این رساله "معاد جمسانی" را از راه فیزیکی اثبات می کند (علاوه بر قانون سوم نیوتون = عمل و عکس العمل .) او فرمول ریاضی "معاد جسمانی " را عکس فرمول معروف "نسبیت ماده و انرژی" می داند: E=M.C2>>M=E:C2 یعنی اگر حتی بدن ما تبدیل به انرژی شده باشد دوباره عینا" به ماده تبدیل شده و زنده خواهد شد. اینیشتین در این کتاب همواره از آیت الله بروجردی با احترام و بارها به لفظ "بروجردی بزرگ" یاد کرده و از شادروان پروفسور حسابی نیز بارها با لفظ "حسابی عزیز"... ۳۰۰۰۰۰۰ دلار بهای خرید این رساله توسط پروفسور ابراهیم مهدوی (مقیم لندن) با کمک برخی از اعضاء شرکت های اتومبیل بنز و فورد و .. از یک عتیقه دار یهودی بوده و دستخط اینشتین در تمامی صفحات این کتابچه توسط خط شناسی رایانه ای چک شده و تأیید گشته که او این رساله را به دست خود نوشته است. |
لينک مطلب
سوغاتي ويژه ارتش جمهوري اسلامي ايران در رژه 29 فروردين، سامانه موشکي پيشرفته شبيه 300-S روسي
مراسم رژه يگان هاي ارتش جمهوري اسلامي ايران در روز 29 فروردين در حالي انجام شد که براي اولين بار يک سامانه موشکي جديد که شباهت زيادي به S-300 هاي روسي دارد از مقابل جايگاه عبور کرد و مراسم را تحت الشعاع قرار داد.
مراسم رژه يگان هاي ارتش جمهوري اسلامي ايران در روز 29 فروردين در حالي انجام شد که براي اولين بار يک سامانه موشکي جديد که شباهت زيادي به S-300 هاي روسي دارد از مقابل جايگاه عبور کرد و مراسم را تحت الشعاع قرار داد.
در همين باره خبرگزاري مهر نيز نوشت که به گفته سخنگوي مراسم جزئيات ساخت اين سامانه موشکي دور برد که توسط متخصصان داخلي در کشور توليد شده است متعاقبا اعلام خواهد شد.
همچنين وقتي اين سامانه موشکي که برخلاف ساير سامانههاي موشکي نامي روي آن درج نشده بود از مقابل جايگاه عبور داده شد مجري تلويزيوني رژه اعلام کرد اطلاعات اين سامانه موشکي دوربرد در در زمان مقتضي اعلام خواهد شد.
S-300 يک سامانه پيشرفته دفاع ضدهوايي است که تکنولوژِي آن در دست روس هاست و ايران از سه سال پيش با انعقاد قراردادي به ارزش 800 ميليون دلار خواستار خريد آن شده اما روس ها برغم فرارسيدن موعد تحويل و اخذ بهاي آن ، هنوز به تعهدات قراردادي خود عمل نکرده اند.
اسرائيل ، تجهيز ايران به اين سيستم ضدهوايي را مانعي براي حمله هوايي به تاسيسات هسته اي ايران مي داند و از اين رو ، به کمک غرب و مخصوصا آمريکا مانع از تحويل آن به ايران شده است.
پيش از اين مقامات ايراني گفته بودند که در صورت عدم تحويل اين سيستم ، صنايع دفاعي ايران ناگزير خواهد شد سيستم مشابهي را براي دفاع از آسمان کشور در برابر حملات احتمالي طراحي و توليد کند زيرا نمي توان به اميد روس ها ، آسمان کشور را بي دفاع گذارد.
به نظر مي رسد اين مهم ، اکنون محقق شده و ارتش کشورمان بدون تبليغات و جنجال ، مجهز به سيستمي مشابه S-300 شده و آن را در مراسم روز ارتش به نمايش گذارده است.
بي گمان ، اين اتفاق مهم ، از يک سو روس ها را غافلگير خواهد ساخت و از ديگر سو ، رشته خرسندي اسرائيلي ها از عدم تحويل S-300 به ايران را خواهد گسست.
البته هنوز جزئيات اين سيستم و توانمندي هاي آن در قياس يا S-300 روسي منتشر نشده است اما همين اندازه که صنايع دفاعي کشورمان دست روي دست نگذاشته و روس ها و اسرائيلي ها را در مقابل عمل انجام شده قرار داده ، اقدام بزرگي است که قطعاً در تحليل هاي امنيتي منطقه موثر خواهد بود
لينک مطلب
اعضای جانباز مرگ مغزی ارتش جمهوری اسلامی ایران، اهدا شد
اعضای یک جانباز جنگ تحمیلی که به علت وجود ترکش در گردن دچار مرگ مغزی شده بود به دو بیمار نیازمند پیوند قلب و کلیه اهدا شد.
دکتر احمدرضا سروش، قائم مقام مرکز آموزشی، پژوهشی و درمانی شریعتی در توضیح جزئیات این عمل پیوند به خبرنگار مهر گفت: محمود گودرزی، جانباز جنگ تحمیلی بود که به دلیل وجود ترکش در گردن دچار مرگ مغزی شد.
به گفته وی، این جانباز، 46 ساله و اهل بروجرد بود که قلبش به مردی 55 ساله پیوند زده شد. سروش با موفقیت آمیز خواندن عمل پیوند قلب به این بیمار 55 ساله افزود: این بیمار هم اکنون هوشیار بوده و در بخش "آی سی یو" بستری است.
قائم مقام بیمارستان شریعتی همچنین از اهدای کلیه راست این جانباز به بیماری بستری در بیمارستان امام خمینی خبر داد و گفت: کلیه چپ وی نیز به خانم 54 ساله ای پیوند زده شده که در این بیمارستان بستری است.
سروش با اشاره به وضعیت بغرنج این خانم 54 ساله نیازمند پیوند کلیه گفت: این بیمار رگ برای دیالیز نداشته و به شدت نیازمند اهدای کلیه بود که خوشبختانه عمل پیوند وی نیز با موفقیت انجام شد.
لينک مطلب
.jpg)
من با که گویم این که بهارم خزان شده
ماهم به خاک تیره غربت نهان شده
بانوی بی نشان که به هرسو نشان ز اوست
رفت از برم به قامت همچون کمان شده
.jpg)
ما گوشه نشینان غم فاطمه ایم
محتاج عطا و كرم فاطمه ایم
لينک مطلب
لينک مطلب
گویی معشوق حلقه نامزدی خود را به دست او و جان او را به نام خود کرده و حال پس از این هجران، او را به سوی خود فراخوانده بود. ترکش به جای مانده در بدن محمود مهاجر، نشان برگزیده بودن او بود و هماکنون پس از سالها آنان را به هم رساند و چه زیبا!
آنچه میخوانیم، ناشنیدههایی است از داستان عاشقی شهید جانباز محمود گودرزی از زبان دکتر محمدحسن آزما، پزشک وی در تهران:
دکتر آزما در این باره میگوید: محمود، متولد 1343 و پدر دو فرزند است که در سال 1367 در عملیات بیتالمقدس 5 در منطقه عملیاتی پنجوین مجروح شد. وی جانباز 20 درصدی بود که به اجبار اطرافیان این درصد را پذیرفته بود، چرا که به صورت عادی هم که در نظر میگرفتیم، درصد جانبازی ایشان، خیلی بیش از اینها بود و این یار دیرین همچنان با او همراه گشته تا این که حدود یک ماه پیش به خاطر درد بسیار در ناحیه کمر و مشکلاتی که برای ایشان پیش آمده، به پزشک مراجعه میکند.
وی پس از بازگشت از مطب پزشک، گویی صلای فراخوانده شدن را دریافته و برای رفتن آماده میشده است. چه بزرگ است روح وی و چه عزیز بوده است، میهن برای وی که حتی در آخرین لحظههای زندگی نیز باز هم روحیه ایثار و از خودگذشتگی به جوشش درآمده و گویی خواسته بیخود از خود شود و به دیار باقی بشتابد و در همین زمان بوده که به خانوادهاش وصیت میکند که اگر روزی اعضای بدنش نیز بتواند جان هموطن دیگری را نجات دهد، کوتاهی نکنند.
با وخیم شدن حال وی، خانوادهاش او را برای مداوا از شهرستان بروجرد به تهران میآورند؛ اما پس از بررسیهای بسیار، پزشکان متوجه میشوند که در اثر وجود ترکش، خون وارد مغز و مخچه شده و باعث لخته شدن خون و نرسیدن خون به مغز وی شده و به این ترتیب، بیمار دچار مغزی میشود.
به دنبال این رخداد بود که پزشکان بیمارستان به خانواده وی پیشنهاد اهدای اعضا را میدهند و خانواده نیز که گویی رنج راه و غم عزیزشان، گفته عزیز سفر کرده را از خاطرشان برده بود، با شنیدن این پیشنهاد به یاد میآورند، وصیت این شهید بزرگوار را و با کمال میل پذیرای آن می شوند و به این صورت بود که «قلب، دو کلیه و کبد» محمود گودرزی نیز در تداوم ایثارش اهدا میشود.
دکتر آزما در این باره مطلبی میآورند که آوردن آن در این نوشتار خالی از لطف نیست. وی از تداوم ایثاری گفتند که بسیاری از جانبازان ما آن را در وجود خود دارند و چه زیباست، بی هیچ چشم داشتی آماده هر گونه از خودگذشتگی هستند، بدون داشتن برچسب درصد جانبازی.
وی میگوید: اما هماکنون وجود سیاستگذاریهای بد و نامطلوب، باعث شده است که مردم دیگر به جانباز و فرزند شهید و ایثارگر نگاه خوبی نداشته باشند، که این خود جای بسی پرسش است؟!
اینها همه در حالی است که اگر به هر کجای دنیا بنگریم، حضور شرافتمندانه افراد تنها به اندازه 24 ساعت در جبهه ارزشی نمادین دارد؛ برای نمونه در الجزیره، نمادی است به نام «نماد ایثارگری» که هر روز صبح، مردم برای ادای احترام به شهدایشان در برابر آن نماد ادای احترام میکنند و آن را نماد عشق میدانند؛ حال آن که در ایران چنین چیزی سراغ نداریم و نمیبینیم.
وی میافزاید: خدماتی که در دیگر نقاط جهان برای جانبازان جنگ ارایه میدهند، به هیچ وجه قابل مقایسه با ایران نیست و ادامه میدهد که روش بنیاد شهید بسیار اشتباه است که در ازای کمترین خدماترسانی، آن را در بوق و کرنا میکند، حال آن که در دیگر کشورها این خدمات به چندین برابر و درصد ارایه میشود.
دکتر آزما این گونه پایان میدهد که چه زیباست جنس معامله خدا با بندگانش و قشنگی کار را در این خلاصه کرد که چگونه است ترکشی یک سانتی و بیارزش، انسان را به سمت شهادت تقرب به خدا میرساند و باعث عاقبت به خیری او میشود! خداوند از دیرباز، ترکش علقه و محبت خود را در بدن شهید جانباز محمود گودرزی به ودیعه نهاده بود تا در زمان مقرر و پس از سالها، نامزد و منتخب خود را به خود برساند.
لينک مطلب
| ابر دستی به نگاه تر مهتاب کشید |
| بعد باران شد و چشمان مرا آب کشید |
| گفت : شادی بکش اما پسرک درد کشید |
| گفت : بابا بکش اما پسرک قاب کشید |
| آه ای ماهی تبعیدی این حوض بگو |
| سیب مهتاب چه از طعنه شب تاب کشید |
| مانده از ماه نگاه تو چه ترسیم کند |
| آنکه از همهمه ای رستم و سهراب کشید |
| ای دریا تو که هم سنگر بابا بودی |
| می توان دست از آن گوهر نایاب کشید |
| نرگس قنچه که زندانی مردم شده است |
| کار نیلوفر ما نیز به مرداب کشید |
| باز هم غیرت دریا که شبی موجی شد |
| دهن خاکی این طائفه را آب کشید |
| نمره نوبت نقاشی او بیست نشد |
| تا پدر عکس خودش را به رخ قاب کشید... |
لينک مطلب
روزنامه جمهوری اسلامی نوشت
پخش سومین دوره مجموعه تلویزیونی در چشم باد جمعه شب درحالی شروع شد که تمام 55 دقیقه آن به نشان دادن صحنه های مبتذل روابط نامشروع یکی از بازیگران ایرانی با زنان آمریکائی در لوس آنجلس بسیار زیبا و دوست داشتنی جلوه دادن زندگی در آمریکا و به باد تمسخر گرفتن تظاهرات مردم ایران در جریان انقلاب اسلامی در سال 1357 گذشت !
آنچه موجب تاسف است این است که این مجموعه به نام دفاع مقدس مطرح شده اما در بسیاری از قسمت های آن اصول و ارزش های دینی و انقلابی زیر سئوال رفته است
مدتی پیش هم پخش تصاویر رقص و لودگی بازیگران این سریال در شب اربعین حسینی اعتراض افکار عمومی را در پی داشت.
پس از این اتفاق عزتالله ضرغامی رئیس صدا و سیما در تازه ترین جلسه کاری سازمان، به شدت از این بی دقتی ناظرین پخش و عوامل شبکه یک اظهار نارضایتی کرده و آنان را توبیخ کرده بود.
تبیان
لينک مطلب